[แปลไทย] นิยาย 花様年華 (THE NOTES) – ฉันต้องมีชีวิตรอด นัมจุน 17 DEC 2021 [20%]

Do not copy, Re-Upload Please give my PAGE full credit
——————————————–
นัมจุน
17 DEC 2021

เท้าที่เร่งก้าวเดินนั้นผ่อนช้าลงจนหยุดนิ่ง ฝั่งที่มีแสงไฟสว่างไสวของตัวเมืองชนบทที่ไม่มีแม้แต่รถบัสผ่านนั้นพร่ามัวไปด้วยหิมะสีขาวที่ตกลงมาในยามค่ำคืน ส่งให้หมู่บ้านสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ เหล่าแมกไม้ยืนต้นราวกับปีศาจยักษ์ใหญ่สีขาวแต่ทุกครั้งที่มีลมพัดมาก็โยกไหวไปตามแรงนั้น ต่อให้ไม่ต้องหันกลับไปมองผมก็พอจะเข้าใจ การเดินตัดผ่านหมู่บ้านนี้มีเพียงรอยเท้าของผมเท่านั้น และด้วยความที่พื้นรองเท้าสนีกเกอร์มันขาดยับเยินไปหมดแล้วทำให้เท้าของผมสั่นหนักเพราะความเหน็บหนาว การที่พระเจ้าทำให้พวกเราเปลี่ยวเหงาเฉกเช่นนี้ นั่นก็เพราะว่าพระองค์ต้องการให้เราเข้าสู่ความเป็นตัวเอง (เดเมี่ยน) ผมเคยได้ยินคำพูดนี้นะ ถ้าจะพูดว่ามันหนักหน่วงไปไหม ก็ไม่ใช่… สิ่งนี้มันไม่ใช่เส้นทางที่จะนำพาผมไปพบกับตัวเองเลย หากแต่มันเป็นเส้นทางที่จะนำพาผมให้หนีจากตัวเองต่างหาก

การที่ครอบครัวของผมมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ได้นั้น มันเกิดขึ้นเมื่อตอนฤดูใบไม้ร่วง ในระหว่างที่พวกเราโยกย้ายไปเมืองนั้นเมืองนี้ สิ่งของของพวกเราก็ลดน้อยลงด้วย จนตอนนี้เหลือเพียงแค่รถบรรทุกเล็กๆ 1 คัน กลายเป็นว่าเราไปได้ทุกที่ พวกเราไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่มีเงื่อนไขในการเลือกที่อยู่จุกจิกขนาดนั้น มีเพียงแค่ 1 หรือ 2 เงื่อนไขพวกเราก็ย้ายเลย เงื่อนไขแรกคือด้านอาการป่วยของพ่อ เงื่อนไขที่ 2 ก็คือสถานที่ทำงานที่จะรับคนที่เรียนไม่จบชั้นมัธยมปลายอย่างผม

และก็ต้องขอโทษด้วยที่เนื่องจากเงื่อนไขเหล่านั้นทำให้เราย้ายมาอยู่ที่นี่ รถบัสที่จะมีวันละ 2 ครั้งเคลื่อนผ่านโรงพยาบาลละแวกบ้าน… ที่ด้านหลังของหมู่บ้านจะมีร้านอาหารตั้งเรียงรายตามแนวแม่น้ำ ได้ยินมาว่าร้านค้าแถวนี้มีตั้งแต่ทำซุปจากปลาที่หาได้แถว ๆ แม่น้ำ ทำเท็มปุระบ้างล่ะ ซึ่งร้านพวกนี้จะยุ่งมากในช่วงฤดูร้อน คนที่อยู่ใกล้ ๆ กับตัวเมืองออกมาเล่นน้ำค่อนข้างมากทีเดียว และการสั่งซื้อข้าวกล่องจากหมู่บ้านใกล้ ๆ ตีนเขาที่อยู่ภายในเขตบริการส่งข้าวกล่องก็มีเข้ามาเยอะเอาการ ในช่วงฤดูหนาวที่แม่น้ำถูกแช่แข็งนั้นก็จะมีปลาซึ่งจับเอาไว้เมื่อตอนฤดูร้อนมาขาย ซึ่งข้าวกล่องนั้นก็ขายดิบขายดีไม่แพ้ฤดูร้อนเลยทีเดียว และงานส่งข้าวกล่องนี่แหละที่ผมพอจะทำได้

และแน่นอนครับ ที่นี่ยังคงมีเรื่องของการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันอยู่ เกษตกรส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มั่งคั่งอะไรมากนัก งานส่งข้าวกล่องเป็นเพียงงานเดียวที่วัยรุ่นของหมู่บ้านนี้พอจะทำได้ และบรรดาเจ้าของร้านก็ให้พวกเราชิงดีชิงเด่นกัน “งานส่งข้าวกล่องร้านกู กูจะใช้เด็กที่เข้าตากูเท่านั้น” เรื่องที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ หรือเรื่องที่ไม่มีใบอนุญาตไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย วัยรุ่นรุ่นเดียวกับผมที่ทำงานพิเศษส่งข้าวกล่องมาตั้งแต่แรกนั้นทำเหมือนกับเด็กคนอื่นเป็นคนนอกคนไกลคนไม่เข้าพวก ก็จะมีอยู่ประมาณ 2~3 คนนั่นแหละครับ ผมลืมแล้วว่าผมไปจำมาจากที่ไหนนะ แต่ในตอนที่ผมเพิ่งเข้ามาทำงานนี้ ผมถูกรับน้องด้วยการเรียกไปและข่มขู่ล่ะ

พอวันหยุดฤดูหนาวมาถึง การชิงดีชิงเด่นก็ยิ่งทวีรุนแรงขึ้น ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครมาไหว้วานอะไรพวกเรา แต่พวกเราจะต้องวิ่งหางานอื่น ๆ ให้ตัวเองได้ทำ ไม่ว่าจะเป็นการเก็บขยะให้กับเจ้าของร้าน ซึ่งท่าทีเมินเฉยของเจ้าของร้านยิ่งเป็นตัวกระตุ้นพวกเรา แต่สิ่งที่ตลกเลยก็คือ ยิ่งพวกเขาทำท่าที หรือปล่อยให้เวลาผ่านไปนานเท่าไร สายสัมพันธ์แปลก ๆ ก็ยิ่งก่อกำเนิดขึ้น… การชิงดีชิงเด่นกันมันก็ยังมีอยู่แต่ท่ามกลางสถานการณ์เหล่านั้น พวกเรากลับยิ่งเข้าอกเข้าใจกันมากขึ้น ถ้าพวกเราไม่เห็นใครสักคน ก็จะเริ่มรู้สึกแปลกพิกลขึ้นมา… สิ่งนี้ทำให้ผมนึกถึงช่วงเวลาในห้องเรียนที่เป็นโกดังสมัยมัธยมปลาย เมื่อไรก็ตามที่ผมคิดขึ้นมาว่ามีมนุษย์สไตล์พี่ชายแบบยุนกิจริง ๆ แล้วล่ะก็ ที่ไหนสักที่ก็ต้องมนุษย์แบบจีมินเช่นกัน ผมคิดเรื่องอะไรแบบนี้บ่อยนะ ถ้าหากว่าผมพบเจอเพื่อนที่โรงเรียน ณ ชนบทแห่งนี้แล้วล่ะก็ พวกเราจะชิงดีชิงเด่นกัน อยากแต่จะเอาชนะแล้วขึ้นเป็นหัวโจกหรือเปล่านะ… และในทางกลับกัน ถ้าหากผมเจอเด็ก ๆ จากชนบทแห่งนี้ที่โรงเรียนแล้วล่ะก็ เราจะสามารถเป็นเพื่อนกันได้หรือเปล่านะ…

กลับสารบัญ

  • Soon

——————————————–
NEXT : สิ่งที่ควรตามหา เมื่อวันฉันหลงทาง 
โฮซอก
02 MAR 2022

Translate by : INFINITA & INFINITA v.2 Admin
Book : 花様年華 The Notes 1 Japanese version

Advertisements