[แปลไทย] นิยาย 花様年華 (THE NOTES) – ทิศที่พระอาทิตย์ขึ้น โฮซอก 25 JUL 2022

Do not copy, Re-Upload Please give my PAGE full credit
——————————————–
โฮซอก
25 JUL 2022

ผมเห็นพี่ยุนกิโดยบังเอิญบนถนนที่กลับจากโรงพยาบาล ผมมุ่งหน้าไปยังทิศของห้องซ้อมเต้นอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นก็ยืนนิ่ง ความคิดที่ว่าไปถึงห้องซ้อมแล้วจะทำอะไรต่อวิ่งเข้ามาในหัว ข้อเท้าของผมแย่ลงกว่าก่อนหน้านี้ ผมถอดเฝือกครึ่งหนึ่งออก ก่อนที่จะใส่เฝือกแบบเต็ม หมอพูดเป็นเชิงตำหนิผม “จะให้ข้อเท้าแบกน้ำหนักไม่ได้นะ” แต่ว่าผมไม่สามารถนั่งทำงานที่ร้านสะดวกซื้อตลอดเวลาได้ ที่ห้องซ้อมเต้นเองก็เช่นกัน เพราะผมมีอะไรหลายอย่างที่จะต้องช่วยทางนั้น “เพราะมันเป็นจุดที่เคยบาดเจ็บมาแล้วจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ถ้าระมัดระวังไม่ดีแล้วล่ะก็อาจจะใช้งานไม่ได้ตลอดไป” หมอกำชับ

ผมใช้ไม้เท้าค้ำยัน เดินกะโผลกกะเผลกจนมาถึงถนนเส้นใหญ่ที่จะมุ่งไปบ้าน ผมไม่เคยกลับบ้านเร็วขนาดนี้มาก่อน ผมไม่เคยเลื่อนการซ้อมเต้นเว้นแต่มีเรื่องสำคัญอื่น และที่ผมมาเจอพี่ยุนกิที่กำลังเดินเมาโซซัดโซเซโดยบังเอิญก็เป็นตอนที่ผมยืนอยู่ด้านหน้าทางข้าม ทั้ง ๆ ที่พี่ยุนกิเฉียดผ่านด้านข้างผมไป แต่พี่เขาไม่รู้สึกถึงผมเลยสักนิด

ผมเงยหน้ามองไปที่ไฟจราจรของทางข้าม และตรึงสายตาไว้ตรงนั้น 2 วันให้หลัง หลังจากที่ผมไปโรงพยาบาลของจองกุก ผมก็ไปหาพี่ยุนกิ เนื่องจากผมรำคาญใจที่ไม่สามารถติดต่อพี่เขาได้ ผมจึงตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของพี่ยุนกิ ผมไปหาพี่ยุนกิในช่วงเช้าเพราะมันเป็นช่วงเวลาก่อนที่ผมจะเริ่มงานที่ Two Star Burger … ผมเคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบรับ ผมได้ยินเพียงแค่เสียงดนตรีที่ดังเล็ดลอดออกมาเล็กน้อย ผมคิดว่าจะลองโทรศัพท์อีกครั้งแต่ก็ตัดสินใจไม่โทร ในทางกลับกัน ผมเตะเข้าไปที่ประตูเต็มแรง

ผมรู้จักกับพี่ยุนกิมาตั้งแต่สมัย ม.ต้น ผมรู้เรื่องราวหมดทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวการเสียชีวิตของแม่ของพี่ยุนกิว่าเสียชีวิตอย่างไร, แล้วหลงเหลือบาดแผลอะไรไว้ที่พี่เขาบ้าง และเพราะเหตุการณ์นี้ทำให้พี่เขามีความทรงจำที่เจ็บปวดทรมานมากแค่ไหน เพราะงั้น ผมถึงพยายามอยู่ด้วยกันกับพี่เขา พยายามเป็นน้องชายที่พี่เขาจะรู้สึกสบายใจและสามารถเชื่อใจผมได้ ถึงจะถูกพูดเย็นชาใส่แต่ผมก็ฉีกยิ้มให้ หรือต่อให้พี่เขาจะอิดออดผมก็ลากพี่เขาออกไปข้างนอก แต่ว่า สำหรับพี่เขาแล้ว พวกผมเป็นสิ่งที่ไร้ตัวตน ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับเรื่องของจองกุก ไม่ใช่ว่าพี่เขาไม่รู้ว่าตัวเองมีตัวตนอย่างไรสำหรับจองกุก พี่ยุนกิเองก็รู้เรื่องอุบัติเหตุของจองกุก เพราะจีมินได้โทรศัพท์ไปบอกพี่เขาโดยตรง แต่ถึงกระนั้นพี่เขาก็ไม่มาที่ห้องพักผู้ป่วย แต่ไม่ใช่เพียงแค่นั้น หลายวันก่อนหน้านี้ ‘เธอ’ ที่กำลังทำงานเพลงร่วมกับพี่ยุนกิได้มาหาผม เพราะการที่ผมพยายามตามหาด้วยหลากหลายวิธี ทำให้เธอนั้นรู้จักผม ซึ่งเธอได้บอกกับผมว่าเธอนั้นติดต่อพี่ยุนกิไม่ได้

ไม่นานไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว ผมเดินกะโผลกกะเผลกพลางเริ่มต้นข้ามถนน ผมเดินในขณะเดียวกันก็เหลียวหลัง จริง ๆ แล้วไม่คิดที่จะเหลียวหลังไปมองหรอก แต่จู่ ๆ ใบหน้าของผมก็หันไปมองด้านหลังอย่างไม่ทันรู้ตัว พี่ยุนกิล้มอยู่หน้าร้านรวงขายเครื่องประดับ บรรดาพ่อค้าแม่ขายต่างก็ส่งเสียงโวยวาย ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาต่างทำหน้าตาบูดบึ้ง

“พี่คิดจะเป็นแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไร?” พี่เขามองผมตาปรือ “พี่คิดว่าในโลกนี้พี่ทุกข์ทรมานอยู่คนเดียวหรือไง? พี่คิดว่าผมใช้ชีวิตอย่างคนมีความสุข หัวเราะร่าเริงอย่างนั้นเหรอ? พูดออกมาตรง ๆ เลย พี่ไม่พอใจอะไรอ่ะ? ทุกคนก็ยอมรับว่าพี่มีพรสวรรค์เรื่องดนตรี ทุกคนก็ยินดีที่พี่ทำอะไรตามอำเภอใจแบบนั้น รู้อยู่หรอก พอคุณแม่เสียพี่ก็ทุกข์ทรมานใช่มั้ยล่ะ ผมเองก็รู้อยู่หรอก แต่ว่า พี่จะเป็นแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่? พี่คิดจะมีชีวิตอยู่โดยไม่ทำเพลงงั้นเหรอ? พี่อยู่ได้เหรอ? พี่ไม่เคยรู้สึกมีความสุขเพราะว่ามีดนตรีสักครั้งเลยเหรอครับ? แล้วทำไมพี่ถึงไม่ไปหาจองกุก? พี่ไม่รู้เหรอว่าน้องมันรออยู่? พี่คิดว่าพวกผมไม่มีบาดแผลงั้นเหรอ? พี่คิดว่าพวกผมไม่เจ็บปวดงั้นเหรอ?

ถ้าเป็นปกติแล้วล่ะก็ผมไม่มีทางพูดถึงขนาดนี้หรอก แต่ว่าตอนนี้ผมกำลังโมโห… ที่โมโหไม่ใช่เพราะพี่ยุนกิคนเดียวเท่านั้น แต่มันเป็นเพราะผมเองก็รู้สึกเกลียดที่จะต้องมาใช้ไม้ค้ำยันแบบนี้ แถมอาการบาดเจ็บยังส่งผลต่อการเป็นนักเต้น นอกจากนั้นยังอาจจะถึงชีวิต ผมตั้งใจรักษาดูแลตัวเองให้ดีถึงเพียงนี้ แต่ถึงกระนั้นก็ดันเกิดบาดแผลที่คาดไม่ถึงขึ้น มันเป็นเพราะความไม่ระมัดระวังของผมเอง ไม่ใช่ความผิดของใครเลย ผมรู้ว่าหลังจากนี้จนตลอดชีวิตของผม ทุกครั้งที่ผมเต้น ผมจะกลายเป็นพวกที่คอยพะวงอยู่กับข้อเท้าของตัวเอง ถ้าเป็นแบบนี้แล้วมันจะทำให้ผมรู้สึกท้อแท้ ถ้าเป็นแบบนี้แล้วเดี๋ยวก็ได้แผลขึ้นมาอีกแน่ ๆ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นผมก็ไม่สามารถหนีมันได้ ผมไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ถ้าผมไม่เต้น ต่อให้ความท้อแท้และบาดแผลจะหมุนวนสลับกันแต่ถึงยังไงผมจะต้องเต้น

”เลิกหนีได้แล้ว ถ้าพี่ยังจะหนี ก็หาย ๆ ไปไม่ต้องกลับมาอีก!” ผมกลับหลังหันและข้ามถนนไป “โฮซอก” ผมรู้สึกว่าพี่ยุนกิเอ่ยชื่อผม แต่ผมไม่หันกลับ ทุกครั้งมันก็เพราะผมนี่แหละ ผมมีชีวิตท่ามกลางความคิดที่ว่าคนผิดนั่นคือผม ทั้ง ๆ ที่มันเป็นสิ่งที่ผมควรจะทำ ทั้ง ๆ ที่มันเป็นสิ่งที่ผมควรจะอดทนอดกลั้น แต่ว่า…ผมไม่อยากจะใช้ชีวิตอย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว

กลับสารบัญ


NEXT : ทิศที่พระอาทิตย์ขึ้น
ยุนกิ
25 JUL 2022

Translate by : INFINITA & INFINITA v.2 Admin
Book : 花様年華 The Notes 1 Japanese version

Advertisements

One thought on “[แปลไทย] นิยาย 花様年華 (THE NOTES) – ทิศที่พระอาทิตย์ขึ้น โฮซอก 25 JUL 2022

  1. Pingback: [แปลไทย] นิยาย 花様年華 (THE NOTES) – 1

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s