[แปลไทย] นิยาย 花様年華 (THE NOTES) – ชั้นบนสุดของตัวเมือง โฮซอก 20 MAY 2022

Do not copy, Re-Upload Please give my PAGE full credit
——————————————–
โฮซอก
20 MAY 2022

ผมพาแทฮยองออกมาจากสถานีตำรวจ “ขอบคุณมากนะครับ” ผมก้มหัวแล้วตั้งใจพูดด้วยน้ำเสียงแข็งขันทั้งที่ไม่ได้อารมณ์นั้นเลยสักนิดเดียว จากสถานีตำรวจไปที่บ้านของแทฮยองไม่ได้ไกลมากนัก ถ้าเขาอาศัยอยู่ห่างจากสถานีตำรวจ แทฮยองจะยังเข้า ๆ ออก ๆ สถานีตำรวจบ่อย ๆ แบบนี้อยู่ไหม? ทำไมพ่อแม่ของแทฮยองถึงเลือกที่จะอาศัยอยู่ใกล้ ๆ กับสถานีตำรวจกันนะ โลกเราช่างไม่ยุติธรรมกับเด็กที่ละเอียดอ่อนใจดีเอาซะเลย ผมวางแขนไว้บนไหล่ของแทฮยอง “หิวมั้ย?” ผมถามไปงั้น แทฮยองส่ายหน้า “หรือว่าพี่ ๆ ตำรวจดีใจที่นายกลับไปก็เลยเลี้ยงข้าว?” ถึงจะถามแทฮยองออกไปอย่างนั้น แต่เขาก็ยังไม่ตอบอะไรกลับมา

พวกเราเดินกันอยู่ 2 คนท่ามกลางแสงอาทิตย์ ลมเย็นพัดหวือในจิตใจ ผมรู้สึกเช่นนั้นแล้วแทฮยองล่ะ เขารู้สึกอย่างไรอยู่นะ หัวใจของเขาถูกฉีกให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ถูกเหยียบย่ำทำลายไปมากแค่ไหนกัน หัวใจของเขายังคงอยู่ดีอยู่ใช่ไหม ภายในจิตใจของเขามีความเจ็บปวดเยอะถึงเพียงไหน ผมไม่สามารถสานสายตากับเขาได้เลยในเมื่อผมคิดเรื่องพวกนี้ ดังนั้นผมจึงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เครื่องบินบินตัดผ่านบรรยากาศอันมืดมัว ครั้งแรกที่ผมเห็นแผลบนหลังของแทฮยองก็ตอนที่อยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ของนัมจุน ผมหันไปทางใบหน้าอันสดใสของแทฮยอง เขาสวมเสื้อยืดตัวใหม่ ผมไม่รู้ว่าผมควรจะพูดอะไรดี

ผมไม่มีทั้งพ่อและแม่ ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อไม่หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ส่วนความทรงจำเกี่ยวกับแม่ก็มีถึงแค่ตอนที่อายุ 7 ขวบ ถ้าจะเอ่ยถึงบาดแผลในวัยเด็กที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวแล้วล่ะก็บอกเลยว่าผมไม่แพ้ใครทั้งนั้น ผู้คนต่างก็บอกว่าเราควรที่จะก้าวข้ามบาดแผลในจิตใจ เราควรจะปรับตัวให้ชินกับมัน เราควรจะยอมรับและให้อภัย ถ้าเราไม่กระทำเช่นนี้เราจะไม่สามารถใช้ชีวิตต่อไปได้ ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ ไม่ใช่ว่าผมเกลียด แต่มันไม่ใช่อะไรที่จะใส่ความพยายามเข้าไปแล้วจะทำให้มันสำเร็จได้ ไม่มีใครบอกวิธีนั้นให้ผมเลย ในขณะที่บาดแผลเก่าข้างในจิตใจยังไม่หายดี โลกใบนี้ก็ได้มอบบาดแผลใหม่ให้กับเรา ในโลกใบนี้ไม่มีใครที่ไม่มีบาดแผลในใจหรอก เรื่องนั้นผมรู้ดี แต่ว่าเราจำเป็นต้องมีบาดแผลที่มันบาดลึกถึงเพียงนี้เชียวเหรอ? เพื่ออะไรกัน? ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงได้เกิดขึ้นกับพวกเรา?

“พี่ครับ ไม่เป็นไรหรอก ผมไปคนเดียวได้ครับ” แทฮยองเอ่ยขึ้นเมื่อถึงทางแยก “ฉันรู้นา” ผมเดินนำเขาและหยุด “ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ ดูสิ! ผมสบายดี” แทฮยองหัวเราะให้ผมเห็น ผมไม่ตอบอะไรเขา นายน่ะ ‘เป็นไร’… ถ้าเขายอมรับว่าเขาไม่ไหวเพียงครั้ง เขาจะไม่สามารถทานทนกับมันได้อีก เขาหลบสายตา นั่นมันเป็นนิสัยของเขาล่ะ แทฮยองยกฮู้ดขึ้นสวมแล้วตามหลังผมมา “นายไม่หิวจริง ๆ เหรอ?” ผมถามขึ้นหลังจากที่มาถึงทางเดินที่เชื่อมต่อกับบ้านของแทฮยอง แทฮยองหัวเราะอย่างลิงโลดให้ผมเห็นก่อนที่จะพยักหน้า หลังจากที่ผมยืนมองด้านหลังของแทฮยองที่เดินไปยังทางเดินเข้าบ้านสักพักผมก็ก้าวถอยหลัง ทั้งทางเดินที่หมอนั่นเดินและถนนที่ผมเดินกลับนั้นต่างก็คับแคบและอ้างว้าง ทั้งผมทั้งแทฮยอง เราต่างก็ตัวคนเดียว

กลับสารบัญ


NEXT : ชั้นบนสุดของตัวเมือง
ซอกจิน
20 MAY 2022

Translate by : INFINITA & INFINITA v.2 Admin
Book : 花様年華 The Notes 1 Japanese version

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s