[TRAN] 花様年華 the notes ฉบับนิยาย (เฉพาะหน้าตัวอย่าง)

花様年華 the notes ฉบับนิยาย

นัมจุน
วันที่ 17 ธันวาคม 2021

เท้าที่เร่งก้าวเดินนั้นผ่อนช้าลงจนหยุดนิ่ง ฝั่งที่มีแสงสว่างไสวของตัวเมืองชนบทที่ไม่มีแม้แต่รถบัสผ่านนั้นพร่ามัวไปด้วยหิมะสีขาวที่ตกลงมาในยามค่ำคืน ส่งให้หมู่บ้านสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ เหล่าแมกไม้ยืนต้นราวกับปีศาจยักษ์ใหญ่สีขาว แต่ทุกครั้งที่มีลมพัดมาก็โยกไหวไปตามแรงนั้น ต่อให้ไม่ต้องหันกลับไปมองผมก็พอจะเข้าใจ เยื้องกับหมู่บ้านมีเพียงรอยเท้าของผมเท่านั้น เท้าของผมสั่นหนักเพราะรองเท้าสนีกเกอร์มันขาดยับเยินไปหมดแล้ว การที่พระเจ้าทำให้พวกเราเปลี่ยวเหงานั่นก็เพราะว่าพระองค์ต้องการให้เราเข้าสู่ความเป็นตัวเอง (เดเมี่ยน) ผมเคยได้ยินคำพูดนี้นะ ถ้าจะพูดว่ามันหนักหน่วงไปไหม ก็ไม่ใช่… สิ่งนี้มันไม่ใช่เส้นทางที่จะนำพาผมไปพบกับตัวเองเลย หากแต่มันเป็นเส้นทางที่จะนำผมหนีจากตัวเองต่างหาก

การที่ครอบครัวของผมมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ได้นั้น มันก็เมื่อตอนฤดูใบไม้ร่วง ในระหว่างที่พวกเราโยกย้ายไปเมืองนั้นเมืองนี้ สิ่งของของพวกเราก็ลดน้อยลงด้วย จนตอนนี้เหลือเพียงแค่รถบรรทุกเล็กๆ 1 คัน กลายเป็นว่าเราไปได้ทุกที่ พวกเราไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่มีเงื่อนไขในการเลือกที่อยู่จุกจิกขนาดนั้น มีเพียงแค่ 1 หรือ 2 เงื่อนไขพวกเราก็ย้ายเลย เงื่อนไขแรกคือด้านอาการป่วยของพ่อ เงื่อนไขที่ 2 ก็คือสถานที่ทำงานที่จะรับคนที่เรียนไม่จบมัธยม ปลาย อย่างผม

และก็ต้องขอโทษด้วยที่เนื่องจากเงื่อนไขเหล่านั้นทำให้เราย้ายมาอยู่ที่นี่ รถบัสที่จะมีวันละ 2 ครั้งเคลื่อนผ่านโรงพยาบาลละแวกบ้าน… ที่ด้านหลังของหมู่บ้านจะมีร้านอาหารตั้งเรียงรายตามแนวแม่น้ำ ได้ยินมาว่าร้านค้าแถวนี้มีตั้งแต่ทำซุปจากปลาที่หาได้แถว ๆ แม่น้ำ ทำเท็มปุระบ้างล่ะ ซึ่งร้านพวกนี้จะยุ่งมากในช่วงหน้าร้อน ใกล้ ๆ กับตัวเมือง อีกทั้งคนที่ออกมาเล่นน้ำนั้นก็ค่อนข้างมากทีเดียว และการสั่งข้าวกล่องให้มาส่งจากหมู่บ้านที่มีพื้นที่บริการบนสันเขาก็เยอะเช่นเดียวกัน ในช่วงฤดูหนาวที่แม่น้ำถูกแช่แข็งนั้นก็จะมีปลาซึ่งจับเอาไว้เมื่อตอนฤดูร้อนมาขาย ซึ่งข้าวกล่องนั้นก็ขายดิบขายดีไม่แพ้ฤดูร้อนเลยทีเดียว และงานส่งข้าวกล่องนี่แหละที่ผมพอจะทำได้

แน่นอนล่ะครับ ที่นี่ยังคงมีเรื่องของการต่อสู้อยู่ เกษตกรส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มั่งคั่งอะไรมากนัก งานส่งข้าวกล่องเป็นเพียงงานเดียวที่วัยรุ่นของหมู่บ้านนี้พอจะทำได้ และบรรดาเจ้าของร้านก็ให้พวกเราสู้ “งานส่งข้าวกล่องร้านกู กูจะใช้เด็กที่เข้าตากูเท่านั้น” เรื่องที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ หรือเรื่องที่ไม่มีใบอนุญาตไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย วัยรุ่นรุ่นเดียวกับผมที่ทำงานพิเศษส่งข้าวกล่องมาตั้งแต่แรกนั้นทำเหมือนกับเด็กคนอื่นเป็นคนนอก คนไกล ก็มีประมาณ 2~3 คนนั่นแหละครับ ผมไม่รู้หรอกนะว่าพวกเขาไปรู้มาจากไหน แต่ถ้ามีเด็กใหม่เข้ามา ก็จะถูกข่มขู่ เรียกชื่อให้ไปหาแล้วไปทักทาย

พอวันหยุดฤดูหนาว การต่อสู้ก็จะยิ่งรุนแรงขึ้น ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครมาเรียกใช้อะไรพวกผม แต่จะต้องวิ่งหางานอื่น ๆ ทำกันเอง ไม่ว่าจะเป็นการเก็บขยะให้กับเจ้าของร้าน ซึ่งท่าทีเมินเฉยของเจ้าของร้านใกล้เคียงกับการกลั่นแกล้งพวกเรา แต่สิ่งที่ตลกเลยก็คือ ยิ่งพวกเขาทำท่าที หรือปล่อยให้เวลาผ่านไปนานเท่าไร สายสัมพันธ์แปลก ๆ ก็ได้ก่อกำเนิดขึ้น… เรื่องของการต่อสู้มันก็มีเป็นปกติของมัน แต่ผมกลับเวทนาอีกฝ่ายเหลือเกิน พอไม่เห็นเรา เขาก็จะรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา… และมีบ้างที่ผมจะนึกถึงช่วงเวลาในห้องเรียนที่เป็นห้องเก็บของสมัยมัธยมปลาย เมื่อไรก็ตามที่ผมคิดขึ้นมาว่ามีมนุษย์สไตล์พี่ชายแบบยุนกิจริง ๆ แล้วล่ะก็ ที่ไหนสักที่ก็ต้องมนุษย์แบบจีมินเช่นกัน ผมคิดเรื่องอะไรแบบนี้บ่อยนะ ถ้าหากว่าผมพบเจอเพื่อนที่โรงเรียน ณ ชนบทแห่งนี้แล้วล่ะก็ พวกเราจะต่อสู้ไปด้วยกัน…

กลับไปหน้าสารบัญ the notes

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s