[TRAN] 花様年華 the notes 結 Answer・แทฮยอง 22/5/22

花様年華 the notes 結 Answer・แทฮยอง 22/5/22

“ฮยอง นั่นมันคือทั้งหมดใช่ไหมครับ? เรื่องที่ปกปิดพวกผมอยู่มันมีเยอะกว่านั้นไม่ใช่เหรอครับ”

รอบ ๆ ตัวผมเงียบสงัดภายในพริบตา สายตาของทุกคนพุ่งตรงมาที่ผม ผมเขม่นมองซอกจินฮยองตาขวาง และพี่เขาเองก็จ้องมาที่ผมเช่นกัน สายตาของพี่เขาแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าและอึดอัด อีกทั้งความรู้สึกขุ่นเคืองก็ค่อย ๆ เปิดเผยออกมาเช่นกัน ในช่วงเวลาที่ผมตั้งท่าว่าจะไล่บี้ถามอีกครั้งนั้น ใครสักคนก็เข้ามาล็อคแขนเพื่อหยุดผมไว้ แต่ไม่ต้องให้ผมหันกลับไปมอง ผมก็รับรู้ได้เลยว่าเป็นใคร นัมจุนฮยองนั่นเอง “ฮยองไม่เกี่ยวไม่ใช่เหรอครับ? แล้วฮยองก็ไม่ใช่พี่แท้ ๆ ด้วย” ผมรับรู้ได้เลยว่าพี่เขากำลังจ้องผมอยู่ ผมสบัดแขนพี่เขาออกโดยที่ไม่หันกลับไปมองเลยสักนิด และผมก็เข้าใจ… ผมโมโหพี่เขาเกินความเป็นจริง พี่เขาพูดโทรศัพท์อยู่กับใครสักคน และตอนนี้แหละที่ผมรู้สึกโมโหขึ้นมา ผมร่ำร้องไปว่าผมโคตรจะโดดเดี่ยวเลยนะ และคำพูดของพี่เขานั้นก็ถูกต้อง ผมนั้นเด็กกว่าพี่เขาแค่ปีเดียวเท่านั้น แถมไม่ใช่น้องชายแท้ ๆ ด้วย แต่ว่า…ผมเหงานะ… ผมไม่ได้โต้แย้งอะไรออกไป เพียงแค่โมโหเกินความจำเป็น ผมอยากจะให้พี่เขาเข้าใจความรู้สึกของผมที่เป็นแบบนี้

“แทฮยอง, ขอโทษนะ… เรื่องนี้พอเถอะ” และคนที่พูดออกมาก็คือซอกจินฮยอง เป็นซอกจินฮยองที่ทั้งเรียกชื่อผม “แทฮยอง” และพูดคำว่า “ขอโทษ” ส่วนนัมจุนฮยองนั้นไม่ได้พูดอะไรเลย

“ที่บอกว่า “พอเถอะ” นี่พออะไรเหรอครับ? ฮยองพูดทั้งหมดออกมาเถอะ ฮยองน่ะ มีเรื่องที่ปิดบังพวกผมอยู่ใช่ไหมครับ”

“ไปคุยกันข้างนอก” นัมจุนฮยองพูดทั้ง ๆ ที่ยังล็อคแขนผมไว้ ในครั้งนี้ผมก็สบัดแขนพี่เขาเหมือนเดิม แต่พี่เขากลับเพิ่มแรงลงไปที่มือและลากผมออกไปข้างนอก ผมทั้งขัดขืนทั้งเอ่ยปากพูด “ปล่อยผม! ฮยองน่ะมีสิทธิ์อะไรมาหยุดผม ฮยองรู้อะไรมาใช่มั้ย? ก็ถ้าฮยองไม่รู้อะไรเลยก็อย่ามาทำท่าทางอวดดีสิครับ”

ในตอนนั้นเอง… พี่เขาก็ปล่อยแขนผม ปฏิกิริยาโต้ตอบของพี่เขานั้นทำเอาผมหวั่นเล็กน้อย… ไม่สิ… ที่หวั่นน่ะ ไม่ใช่เพราะปฏิริยาโต้ตอบนั่น… ในตอนที่พี่เขาปล่อยแขน มันรู้สึกเหมือนเส้นด้ายที่ถูกตัดขาดอย่างรวดเร็ว เหมือนมีรอยร้าวเกิดขึ้นกับทุกสิ่งทุกอย่างที่คอยเป็นเสาหลักให้ผมอยู่ มันแตกออกและทลายลง… หรือบางที อาจจะเป็นผมเองที่ร่ำร้องไม่ให้พี่เขาปล่อยแขนผม… บางที อาจจะเป็นมเองที่อยากจะให้พี่เขาว่ากล่าวตักเตือนผม ดุผมแล้วก็ลากผมออกมา ทำเหมือนกับผมเป็นน้องชายแท้ ๆ ทำเหมือนกับผมเป็นบุคคลสำคัญที่จะต้องอยู่ข้างกาย จะไม่ทิ้งไปไหน… แต่ว่า สุดท้ายแล้ว พี่เขาก็ปล่อยมือผม… ที่ทำได้ก็แค่หัวเราะออกมา

“การอยู่ด้วยกันเนี่ย มันเป็นเรื่องสลักสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? สำหรับพวกเราแล้วคำว่า “ด้วยกัน” นี่คืออะไรเหรอ? เพราะว่สุดท้ายแล้ว พวกเราต่างก็โดดเดี่ยวไม่ใช่เหรอ”

และซอกจินฮยองก็ต่อยผมมันตอนนั้นแหละ

กลับไปหน้าสารบัญ the notes

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s