[TRAN] 花様年華 the notes・นัมจุน 22/7/13

花様年華 the notes・นัมจุน 22/7/13

ผมพิงศีรษะลงกับกระจกหน้าต่างของรถเมล์ มันเป็นระยะทางระหว่างปั้มน้ำมันและห้องสมุด

ทิวทัศน์นอกกระจกรถที่ผมเห็นอยู่นี่ เป็นทิวทัศน์ที่ผมเห็นอยู่ทุกวัน
ผมรู้สึกหวาดกลัวทิวทัศน์ที่มองเห็นผ่ากระจกหน้าต่างรถเหล่านี้

ผมเกรงว่าสักวัน…วันที่ผมจะต้องบอกลาทิวทัศน์เหล่านี้จะต้องมาถึง

วันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรนะ…
ผมรู้สึกราวกับว่าไม่สามารถคาดการณ์ได้เลยว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น หรือแม้แต่การภาวนาอะไรสักอย่าง ผมก็ทำไม่ได้

ข้างหน้าผมมีผู้หญิงนั่งอยู่ ผมของเธอผูกด้วยยางรัดผมสีเหลือง, ไหล่ของเธอสามารถส่งผ่านความรู้สึกทอดถอนหายใจได้เป็นอย่างดี หลังจากนั้น เธอก็เอนศีรษะพิงซบกับกระจกหน้าต่างรถ

ตั้งแต่ 1 เดือนก่อนหน้านี้แล้วที่พวกเรา 2 คนอ่านหนังสือในห้องสมุดเดียวกัน ขึ้นลงรถเมล์ที่ป้ายเดียวกัน, ถึงพวกเราจะไม่ได้พูดคุยกันก็เถอะ แต่เราก็มองวิวทิวทัศน์เดียวกัน ดำเนินชีวิตในช่วงระยะเวลาเดียวกัน และทอดถอนหายใจเฉกเช่นเดียวกัน

ยังคงมียางรัดผมอยู่ในกระเป๋ากางเกง, ทุกครั้งแล้ว เธอจะลงป้ายรถเมล์ก่อนหน้าผม 3 ป้ายเสมอ, และผมก็มักจะนึกสงสัยอยู่เสมอว่า ที่เธอลงจากรถไปเนี่ย เธอไปแจกใบปลิวหรือเปล่า?

เธอข้ามผ่านช่วงเวลาแบบไหนมาบ้างนะ? เธอต้องอดทนต่ออะไรมาบ้างนะ…
เพราะเธอกำลังคิดอยู่หรือเปล่าว่าอาจจะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกแล้ว เธอจึงมีอาการอุดอู้รุนแรงแบบนี้
หรือว่าเธอรู้สึกตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าคำว่าวันพรุ่งนี้มันไม่มีอยู่จริง…

ผมเองก็คิดเช่นนั้น
ช่วงที่เข้าใกล้ป้ายที่เธอจะต้องลงนั้นมีผู้โดยสารคนอื่นกดปุ่ม “ลงรถ” และคนเหล่านั้นก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง

แต่ทว่า…เธอกลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร
เธอยังคงนอนหลับโดยการเอนศีรษะพิงอยู่กับกระจกรถเมล์อยู่อย่างนั้น

ผมยังคงนั่งคิดอยู่ว่าผมควรเดินเข้าไปปลุกเธอดีมั้ย… ทั้ง ๆ ที่รถเมล์ก็ใกล้ถึงป้ายแล้วแท้ ๆ แต่เธอก็ยังคงนอนหลับอยู่อย่างนั้น

ผู้คนลงจากรถไปหมดแล้ว ประตูรถปิดลงและรถเริ่มออกตัว… นี่ก็ผ่านไป 3 ป้ายรถเมล์แล้ว แต่เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น…

ผมเดินไปยังประตูรถเมล์, ผมเริ่มต่อสู้กับตัวเองอีกครั้ง
ถ้าผมลงรถไปแล้ว แน่นอนล่ะว่าจะไม่มีใครสนใจเธอเลย

เธอจะไปตื่นเอายังสถานที่ตรงไหนนะ…
เธอจะไปตื่นเอายังป้ายรถเมล์ที่มันไกลออกไปมากแค่ไหนกันนะ…
วันนี้เธอเหนื่อยขนาดไหนกันนะ…

ผมเดินไปยังปั้มน้ำมันและทิ้งห่างป้ายรถเมล์ไกลออกไปเรื่อย ๆ , รถเมล์เคลื่อนตัวออกไปตามเส้นทางที่ควรจะไป ผมไม่หันกลับไปมองอีกเลย

ผมวางยางรัดผมสีเหลืองไว้บนกระเป๋าของเธอ, ซึ่งมันไม่ใช่ทั้งจุดเริ่มต้นและจุดจบ, ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้นแหละ

เพราะงั้น ผมถึงได้คิดว่า ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันจริง ๆ

กลับไปหน้าสารบัญ the notes

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s