[TRAN] 花様年華 the notes・จิน 03/8/22

ฟัง花様年華 the notes・จิน 03/8/22

ผมเปิดประตู “ห้องลับ” และเข้าไปข้างใน, ภายใต้บรรยากาศที่มืดสนิทและไม่หนาวเท่าไรตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นของฝุ่นและสนิม

ช่วงเวลานั้นไม่รู้ว่ามีเหตุการณ์มากน้อยแค่ไหนที่วิ่งพุ่งเข้ามาในหัวของผม

ภาพรองเท้าวาววับของอาจารย์ใหญ่, ภาพใบหน้าของนัมจุนที่ยืนอยู่นอกประตู, ภาพวันสุดท้ายที่ผมเมินโฮซอกและกลับไปคนเดียว

ทันใดนั้นผมก็รู้สึกปวดหัวและเหน็บหนาวขึ้นมาทันที

ทั้งความรู้สึกหงุดหงิด, หวาดกลัวพรั่งพรูกันเข้ามาราวกับความเจ็บปวด

ผมถึงได้รับรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่สามารถรับรู้ได้ด้วยร่างกายและจิตใจ
ผมต้องออกไปจากที่นี่

ผมไม่รู้ว่าแทฮยองรับรู้สิ่งที่ผมกำลังจะทำหรือเปล่า เพราะเขาคว้าแขนของผมไว้
“พี่ช่วยพยายามอีกนิดนะครับ, ช่วยนึกถึงเรื่องราวที่ได้เกิดขึ้นตรงนี้อีกสักนิดเถอะครับ” ผมปัดมือของแทฮยองออกพลางหันหลัง

ผมยังคงเดินต่อไปอีกหลายชั่วโมงในบรรยากาศที่ร้อนอบอ้าวเช่นนี้, ส่วนเพื่อนคนอื่น ๆ ที่เหนื่อยสายตัวแทบขาดนั้นจ้องมองมาที่ผมด้วยใบหน้าที่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาดี, ความทรงจำ…ความทรงจำที่แทฮยองพูดถึงนั้น มันเป็นเรื่องที่ไม่ได้มีความหมายอะไรกับผมเลย

ทั้งสิ่งที่ผมได้กระทำเรื่องเหล่านั้นลงไป
ทั้งเรื่องเหล่านั้นที่เกิดขึ้นกับผม
ทั้งสิ่งที่พวกเราได้ร่วมกันทำ…

มีของอะไรแบบนั้นด้วยล่ะ
รู้สึกเหมือนจะมีอ่ะนะ…

แต่ว่า…ผมไม่เข้าใจหรือยอมรับความทรงจำนั่น
ประสบการณ์ไม่ใช่สิ่งที่จะนั่งฟังแล้วทำความเข้าใจ

มันเป็นสิ่งที่จะต้องปลูกฝังลงไปในหัวใจ ในหัวสมอง และในจิตวิญญาณต่างหากล่ะ

แต่เอาเถอะ สำหรับผมแล้ว ไอ้ความทรงจำที่มีอยู่ในสถานที่ตรงนั้นน่ะ มันมีแต่ความทรงจำอันเลวร้ายล้วน ๆ
มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดและอยากจะวิ่งหนีออกจากมัน

เกิดการทะเลาะกันขึ้นระหว่างแทฮยองที่พยายามจะหยุดผมและผมที่ตั้งท่าว่าจะกลับ, แต่ว่า…พวกเรากลับเหนื่อยกันทั้งคู่…
ไม่ว่าจะเพราะต่อย หรือเพราะหลบหมัดกัน มันก็ทั้งคู่แหละ

เกิดความเย็นยะเยือกอันหนักหน่วงขึ้นมาราวกับมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้นเพราะของเหลวร้อน ๆ ที่เหนียวเหนอะ

มันเป็นช่วงเวลาที่เท้าของผมและแทฮยองพันกันยุ่ง, ในขณะที่ไหล่ของผมกระแทกเข้ากับผนัง, ผมก็รู้สึกราวกับว่ามีลูกศรทิ่งเข้ามาที่กลางอก

ในตอนแรกผมไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้น

และเนื่องจากฝุ่นที่ปกคลุมอยู่นั้นทำให้ผมไม่สามารลืมตาหรือหายใจได้
ผมไอออกมาไม่หยุด

“ไหวมั้ย?”
เสียงของใครสักคนดังขึ้น นั่นทำให้ผมรู้สึกตัวว่าตัวเองนั้นล้มกองอยู่กับพื้น, และเมื่อรู้สึกตัวถึงได้รู้ว่าผนังได้พังลงแล้ว

เบื้องหลังผนังนั้นมีห้องว่างที่กว้างมาก ๆ อยู่
ไม่มีใครขยับเขยื่อนตัวอยู่สักพัก

“พวกเราใช้เวลาอยู่ในห้องนี้กันมานานแค่ไหนนะ…”
ใครสักคนพูดขึ้น

ไม่มีใครคิดเลยว่าด้านหลังผนังจะมีสถานที่แบบนี้ซ่อนอยู่
แล้ว… นั่นอะไรน่ะ?
ผมมองเห็นตู้ลิ้นชัก 1 หลังตั้งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศว่างเปล่าที่อบอวลไปด้วยฝุ่นผงซึ่งลอยวนอยู่ในอากาศ

นัมจุนเดินไปเปิดตู้ลิ้นชักนั่น ผมเดินเข้าไปใกล้เขา 1 ก้าว

ในตู้นั้นมีสมุดบันทึกวางอยู่ 1 เล่ม… นัมจุดหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา และเปิดดูหน้าแรก

ทันใดนั้นผมก็แทบจะหยุดหายใจ
หน้าแรกของสมุดบันทึกเล่มนั้นมีชื่อของบุคคลที่ผมคาดไม่ถึงเขียนไว้อยู่

มันคือชื่อของคุณพ่อของผมเอง

ในช่วงที่นัมจุนกำลังจะเปิดหน้าถัดไป ผมก็แย่งสมุดเล่มนั้นมา, ผมไม่รู้สึกตัวเลยว่าในตอนนั้นนัมจุนมองผมด้วยใบหน้าตกใจ

ผมลองเปิดหน้าต่อไปดู

สมุดบันทึกเก่าคร่ำครึเล่มนั้นถูกนิ้วของผมพลิกเปิดอย่างรุนแรง
มันเป็นสมุดบันทึกที่คุณพ่อเขียนเอาไว้ในสมัยที่ยังเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย, มันเป็นบันทึกในสิ่งที่คุณพ่อและเพื่อน ๆ ได้ทำร่วมกัน

ไม่ใช่เรื่องราวของทุกวันหรอก… บางทีก็ขาดหายไปเป็นเดือน บางหน้าก็มีร่องรอยอะไรสักอย่างคล้าย ๆ เลือดที่แห้งติดทำให้ไม่สามารถอ่านบางส่วนของบันทึกได้

แต่แค่นั้นก็ทำให้ผมได้รับรู้อะไรบางอย่าง
คุณพ่อเองก็ทำในสิ่งเดียวกับที่ผมทำ…

คุณพ่อเองก็ได้ทำผิดพลาดเหมือนกันกับผม, และพยายามที่จะแก้ไขและก้าวข้ามเรื่องราวเหล่านั้น, บันทึกของคุณพ่อ… มันเป็นบันทึกความผิดพลาดที่ท่านทำ
ท้ายที่สุด คุณพ่อก็สละ และทำผิดพลาด

ลบล้างความทรงจำ, หลับตาแสร้งมองไม่เห็น, และพยายามหลบเลี่ยง
แม้แต่เพื่อนใหม่ก็ยังคงละทิ้ง

ในหน้าสุดท้ายของบันทึกนั้นมีคราบน้ำหมึกสีดำกระจายเปรอะเปื่อนไปหมด

น้ำหมึกนั้นซึมผ่านกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าแม้กระทั่งกระดาษแผ่นสุดท้าย น้ำหมึกก็ยังซึมผ่าน

ร่องลอยเหล่านั้นคล้ายกับจะเอื่อนเอ่ยความผิดพลาดของคุณพ่อ

ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ความรู้สึกของผมค่อย ๆ หดหายไป
เมื่อคิดถึงลมที่เริ่มจะหนาวพัดเข้ามาทางหน้าต่างแล้ว ถึงได้รู้ว่าเราใช้ระยะเวลา 1 ในวันการก้าวผ่านวันเวลาที่ดำมืดมากที่สุด, ทั้งนัมจุนและน้อง ๆ เริ่มที่แยกย้ายกันไปนั่งมุมนั้นบ้าง มุมนี้บ้างและตั้งท่าจะนอน

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ผมก็พบกับผนังห้อง
เหมือนผมจะเคยเห็นว่าบนผนังนั่นมีชื่อของคุณพ่อเขียนไว้ที่ไหนสักแห่ง

และใต้ชื่อนั้น ก็มีข้อความต่อไปนี้เขียนไว้ “ทุกอย่างมันเริ่มมาจากที่ตรงนี้”
ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระโดดขึ้นมาที่ปลายนิ้ว ทันใดนั้นผมก็จับสมุดบันทึกไว้แน่น
ผมมองเห็นตัวอักษรซีดจางที่เขียนไว้บนน้ำหมึกที่เลอะกระจาย

ข้างนอกหน้าต่างนั่น ผมรู้สึกถึงบรรยากาศอันว่างเปล่า รู้สึกราวกับเราค่อย ๆ ก้าวผ่านวันเวลาไป

แต่ว่า…มันไม่ได้หมายความว่าช่วงเวลาค่ำคืนได้จบลงแล้ว
มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่ใช่ทั้งกลางคืนและกลางวัน…

ในสมุดบันทึกที่มองเห็นตัวอักษรระหว่างรอยเปื่อนสีดำซึ่งเต็มไปด้วยความมืดมนและแสดงสว่างนั้น มีความทรงจำที่มากกว่าสิ่งที่ถูกบันทึกไว้

บนตัวอักษร, ในช่องว่างของหน้ากระดาษมีสิ่งที่ “คุณพ่อจะไม่จดจำ” หลงเหลืออยู่

ตัวอักษรซีดจางยังคงหลงเหลืออยู่อย่างนั้น ภายใต้นิ้วมือของผมหมุนวนไปด้วยสิ่งที่คุณพ่อประสบพบเจอมาเป็นระยะเวลาอันยาวนาน, เป็นสิ่งที่คุณพ่อหวาดกลัว เป็นความสิ้นหวังที่ไม่อาจทานทนและเป็นความหวังอันน้อยนิด…

แผนที่แห่งจิตวิญญาณอันบิดเบี้ยวของคุณพ่อหลงเหลืออยู่ในสมุดบันทึกเล่มนี้…

เมื่อปิดสมุดบันทึกลง น้ำตาของผมก็ไหลอาบแก้ม
ผมนั่งอยู่อย่างนั้นสักพักและเงยหน้าขึ้นมา ก็พบน้อง ๆ ที่ยังคงหลับอยู่เหมือนเดิม

ผมมองพวกเขาทีละคน ทีละคน
บางที พวกเราควรที่จะกลับมายังที่ตรงนี้ก็เป็นได้

พวกเราเริ่มทุกสิ่งทุกอย่างจากสถานที่ตรงนี้

ผมที่รับรู้ความหมายของสิ่งที่ได้กระทำร่วมกันและเรื่องราวความยินดีที่ได้หัวเราะไปด้วยกัน…. มันเป็นความผิดพลาดแรกแห่งอาชญากรรม ความผิดพลาดแรกที่ตัวผมเองไม่เคยยอมรับเลยแม้แต่ครั้งเดียว มันเป็นเหมือนบาดแผลที่ยังคงหลงเหลืออยู่

ทั้งหมดทั้งมวลนี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
สำหรับผมแล้ว ในท้ายที่สุด ยังไงผมก็ต้องกลับมาที่นี่

เพราะเหตุนี้ ทำให้ผมได้เจอความหมายของความเจ็บปวด เจอความหมายของการกระทำที่ผิดพลาดจากความผิดพลาดที่ได้กระทำลงไปจนถึง ณ วินาทีนี้ มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมก้าวขาออกมาและเริ่มต้นที่จะหาแผนที่แห่งจิตวิญญาณของตัวเอง

กลับไปหน้าสารบัญ the notes

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s