[TRAN] 花様年華 the notes・ยุนกิ 19/6/12

花様年華 the notes・ยุนกิ 19/6/12

ก็เพราะว่าโดดโรงเรียนออกมาแบบไม่ได้วางแผนอะไรนี่แหละ ทำให้สุดท้ายแล้ว ผมก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี นอกจากนั้นอากาศก็ยังร้อน แถมยังไม่มีเงินอีก, คนที่ชวนผมไปยังทะเลก็คือนัมจุน, บรรดาน้อง ๆ ก็ดูดี๋ด๋ากันดี ในขณะที่ผมไม่ได้รู้สึกยินดีอะไรเลย

“มีเงินเหรอ?”
และเพราะคำถามนี้ของผมนี่แหละ นัมจุนถึงได้ให้ทุกคนควักเงินออกมาจากกระเป๋า

เศษเงินและแบงค์จำนวนหนึ่ง… เงินแค่นี้มันจะไปได้ยังไงเล่า!!?, “งั้นเดินไปก็ได้” ผมคิดว่าคนที่พูดประโยคนี้จะต้องเป็นแทฮยองแน่ ๆ, แล้วนัมจุนก็ทำหน้าเหมือนต้องการจะบอกผมว่า จะเอายังไงดีอ่ะ ช่วยคิดหน่อยสิ, ทุกคนเดินไปบนถนนในขณะที่กลับไปกลับมาวิ่งเล่นบนขอบถนนบ้าง, หัวเราะบ้าง, หรือพูดคุยเรื่องไม่เป็นเรื่องบ้าง, ส่วนผมไม่มีอารมณ์จะตอบสนองอะไรพวกเขาหรอก ก็เลยขอเดินตามหลัง, แสงที่ส่องกระทบยังไม่แม้จะทำให้เกิดเงาอยู่บนถนนในช่วงกลางวันอันร้อนอบอ้าว

รถยนที่แล่นบนถนนที่ไม่มีทางเดินเท้าวิ่งผ่านไปท่ามกลางฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

“ไปตรงโน้นกันเถอะ” ครั้งนี้ก็ยังคงเป็นแทฮยองอีกเหมือนเดิม, เอ๊ะ หรือว่าจะเป็นโฮซอก

ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรนักหรอกก็เลยไม่ได้ตั้งใจดูว่าเป็นใครกันแน่ในกลุ่มพวกเรา

ในขณะที่ผมก้มหน้าก้มตาเตะพื้นแล้วเดินอยู่นั้น ก็ดันไปชนกับใครสักคนเข้า เอาซะแทบจะล้ม
จีมินยืนนิ่งราวกับถูกสถานที่ตรงนั้นตีเข้าให้

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาสั่นราวกับมองเห็นอะไรบางอย่างที่น่ากลัว, “นายโอเคไหม?” ผมถามเขาไปแบบนั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ฟังอะไรผมเลย, ผมเลยจ้องมองไปยังจุดที่สายตาของจีมินมองอยู่ ณ สถานที่ตรงนั้นมีป้ายเขียนไว้ว่า “Garden of Morning Calm 2.1Km”, “ผมไม่อยากจะเดินเลยครับ”

ผมได้ยินจองกุกพูดแบบนั้น

เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามใบหน้าของจีมิน
ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากำลังจะพังทลายลง
รู้สึกเหมือนเขากำลังขยาดอะไรสักอย่าง

“ปาร์ค จีมิน” ผมเรียกเขาอย่างนั้น แต่เขาก็ไม่ขยับอะไรเลย
ผมเงยหน้าจ้องมองป้ายนั้นอีกครั้ง…

“อ่าาา, ร้อนจะตาย แต่อะไรเนี่ย สวนเหรอ? เราลองไปให้ถึงทะเลกันเถอะ” ผมพูดออกไปแบบไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร

ผมไม่รู้หรอกนะว่าสถานที่ที่ชื่อว่า “Garden of Morning Calm” คืออะไร แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันเป็นที่ที่ไม่ควรไป

แต่ถึงผมจะไม่รู้หรอกนะว่าทำไมถึงรู้สึกว่า “ไม่ควรไป” แต่สภาพของจีมินตอนนี้ต่างไปจากเดิมจริงๆ

“ก็บอกว่าไม่มีเงินไง” โฮซอกตอบกลับคำพูดของผม และยังเสริมอีกว่า “เดินกันเถอะ”

ส่วนแทฮยองก็พูดว่า “เดินไปให้ถึงสถานีรถไฟ น่าจะมีอะไร ๆ ดีขึ้นนะครับ”
“แต่ถ้าเป็นแบบนั้น เราก็จะต้องสละมื้อค่ำไป” คราวนี้เป็นนัมจุน

จองกุกและแทฮยองร้องไห้งอแงในขณะที่พี่ซอกจินกลับหัวเราะออกมา, จีมินเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายอีกครั้งก็ตอนที่ทุกคนเดินมุ่งหน้าไปยังถนนที่มุ่งสู่สถานีรถไฟ

จีมินที่เดินก้มหน้าห่อไหล่อยู่นั้นดูเหมือนเขาเป็นเด็กที่เล็กเอามาก ๆ
ผมเงยหน้ามองป้ายนั้นอีกครั้ง

“Garden of Morning Calm”
และตัวอักษรเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ห่างออกไปจากสายตา

กลับไปหน้าสารบัญ the notes

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s