มารยาทในการฝากซื้อของจากต่างประเทศ

สารบัญ

卒業旅行 : ความเป็นมาและความสำคัญ
卒業旅行 : หาตั๋วเครื่องบิน ก๊อก 2
卒業旅行 : ซื้อตั๋วเครื่องบิน
卒業旅行 : เช่าพ็อกเก็ต Wifi

17 FLIGHT LOG : DEPARTURE
17 FLIGHT LOG : TURBULENCE
17 FLIGHT LOG : ARRIVAL

17 FLIGHT LOG : FLY IN AKB48 CAFE
17 FLIGHT LOG : FLY IN PABLO
17 FLIGHT LOG : FLY IN MAISEN

มารยาทในการฝากซื้อของจากต่างประเทศ

—————-

คิดว่าหลาย ๆ คนที่ไปเที่ยวต่างประเทศต้องเจอกับปัญหานี้ค่ะ ปัญหาการฝากซื้อของ อาจจะเพราะว่าซื้อที่ต่างประเทศถูกกว่าซื้อช็อปที่ไทย อาจจะถูกกว่าซักร้อย สองร้อย หรือปาไปถึงหลักพันบาท ซึ่งปัญหาจะไปกองอยู่กับคนที่ถูกฝากค่ะ

ไคโนะเอง ตอนนี้บินทั้งหมด 3 ประเทศ ก็โดนมาเยอะค่ะ ปฏิเสธบ้าง ปฏิเสธไม่ได้บ้าง ต้องจำใจบ้างทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็จะเอาสัมภาระตัวเองไม่รอด วันนี้ก็เลยรู้สึกว่า เออ มันไม่ไหวแล้ววะ! ขอพูดจากมุมของคนที่ “ถูกฝาก” บ้าง ว่ามันเป็นยังไง (จริง ๆ ก็อยากจะฟังมุม “คนฝาก” ด้วยค่ะ อยากจะฟังมาก ๆ ว่าคุณ ๆ ทั้งหลายรู้สึกอย่างไรกันบ้าง)

เอาเริ่มแรกก่อนว่ามุมของ “คนถูกฝาก” จะต้องพะวงอะไร

1. จะหาซื้อให้ได้ไหม
2. จะได้ไป ณ ที่ตรงนั้นไหม ถ้าไม่ได้ไป ค่าเดินทางไป ณ ที่ตรงนั้นเท่าไร
3. พื้นที่ในกระเป๋าพอไหม
4. น้ำหนักกระเป๋าจะเกินไหม
5. เงินจะพอไหม
6. ต้องออกเงินให้ก่อนไหม
7. ถ้าซื้อมาผิด ฉันต้องทำยังไง
8. ถ้าของไม่มีจะทำยังไง
9. ต้องไปไฟต์กับศุลกากรประเทศไทยไหม
10. ถ้าโดยศุลกากร ฉันจะต้องรับผิดชอบอะไรไหม
11. ถ้าของพัง แตก หัก เละ ฉันจะต้องรับผิดชอบอะไรไหม แล้วเศษซากของจะทำยังไง

คร่าว ๆ ประมาณนี้ค่ะ
ซึ่งสิ่งที่ไคโนะโดนมา ก็ตามนี้

1. ซื้อให้หน่อย → แล้วบอกชื่อสินค้า
– คือบอกมาแค่ “ชื่อสินค้า” กับคำว่า “ซื้อมาให้หน่อย” แล้วอิคนจะไปก็งงตาแตกสิคะว่าจะต้องไปตามหาที่ไหน ยังไง ของมันหน้าตาเป็นยังไง รู้แค่ชื่อช่วยอะไรได้ สรรพคุณมันทำอะไรยังไง ไม่บอกอะไรซักอย่าง

สิ่งที่ไคโนะทำก็คือ
กรณีคนไม่สนิท
บอกไปว่าไม่รู้จัก ไม่รับ

กรณีคนสนิท
บอกให้ไปหาภาพ หาราคา หาสถานที่ หาทุกอย่างมา ถ้าหาไม่ได้ ไม่รับฝาก

2. ซื้อให้หน่อย → มีภาพสินค้า
– อย่าคิดว่าแบบนี้ดีกว่าแบบแรกค่ะ มีแค่ภาพ มันตรัสรู้อะไรไม่ได้ค่ะ ชื่ออะไรก็ไม่มี สถานที่จะซื้อก็ไม่มี โหดสุดที่โดนคือถูกบอกว่า “ยื่นภาพให้พนักงาน เดี๋ยวเขาก็รู้…” ← ชูนิ้วกลางแปป!!! ไม่มีใครตรัสรู้อะไรได้ทั้งนั้นค่ะว่ามันคืออะไรยังไง

ยกตัวอย่างเช่น ให้ซื้อแป้งพัพ โดยที่ไปดูที่ช็อปไทย ถ่ายภาพมา แล้วบอกว่าเอาแบบนี้… ไอ้เราก็แบบ… ห๋า? มันคืออะไร มันคือแป้งพัพ มันราคาเท่าไร? ก็ไม่รู้ บอกแค่ว่าราคาไทยเท่านี้ แล้วราคาที่ญี่ปุ่นถูกกว่า… เราก็แบบ… ห๋า? แล้วไงต่อ? ถ้าถูกกว่ากันบาท 2 บาทคุณก็จะให้ฉันซื้อเหรอ? คุณใช้เบอร์ไหนเหรอ? มันมีหลายเบอร์ไหม แล้วจะให้ชั้นเลือกเบอร์ไหน? บลา ๆ โคตรของความ STUPID!

สิ่งที่ไคโนะทำก็คือ
กรณีคนไม่สนิท
บอกไปว่าไม่รู้จัก ไม่รับ

กรณีคนสนิท
บอกให้ไปหาราคา บอกเบอร์ว่าจะเอาเบอร์ไหน โทนไหน ถ้าบอกไม่ได้ ไม่รับฝาก

2.1 ซื้อให้หน่อย มีภาพสินค้า มีป้ายรายละเอียดห้อย ซึ่งถ่ายมา ชัดแต่ตัวสินค้า พอไคโนะบอกว่าให้ถ่ายป้ายรายละเอียดมา เพราะความสำคัญมันอยู่ตรงนั้น ดันบอกว่า แค่นี้ก็ดูออก โอ้โหหหหหห ขอชูนิ้วกลางซักร้อยทีค่ะ นี่ก็เอือมระอา ซูมดูก็ได้วะ พอซูมภาพก็แตก เลยบอกว่า เออ ถ่ายมาเถอะ … สุดท้ายก็ไม่ถ่ายให้จ้า พอเจอหน้ากัน เอาหน้าจอตัวเองมาให้ดู กางให้ดู แล้วบอกว่า เนี่ย ของฉันภาพชัดนะ เราก็ควักมือถือเรา แล้วกางให้ดู แล้วบอกว่ามันไม่ชัดเลย

คำพูดที่เจ็บมากที่สุดคือ

“มือถือเธอมันกาก ของถูกก็งี้…”

ควย!

ถ้าคิดว่ารวยจริง บินไปซื้อเองค่ะ
ซื้อตั๋วเครื่องมันตอนนี้ แล้วบินไปซื้อเอง
แล้วบินกลับมาค่ะ!

3. ซื้อให้หน่อย → คำนวณแล้ว ราคาเท่านี้นะ
– ขอบอกไว้ก่อนว่า เรื่องเงินสำหรับไคโนะ ไม่มีคำว่าคนสนิทหรือไม่สนิทค่ะ คุณคำนวณเงินมาให้ โอเค ฉันขอบคุณ แต่ถ้าคุณให้เงินบาทมา ไคโนะจะไม่รับค่ะ เพราะเรทที่ “คนฝาก” คิดมา กับเรทที่เราจะเอาไปแลก อาจจะคนละเรทกัน แน่นอนว่า “คนฝาก” ย่อมหาเรทที่ตัวเองจะซื้อได้ถูกที่สุด

เช่น “คนฝาก” คิดเรทในวันที่ 1 แล้วเรทวันนั้นคือ 0.30
ราคาของที่ฝากคือ 1,000 เยน ก็จะเป็น 300 บาท …
“คนฝาก” ให้เงินเรามา 300 บาท แล้วให้เราไปแลกเงินเยน แต่เราเสือกว่างไปแลกวันที่ 2
แล้วเรทมันเปลี่ยน มันไม่ใช่ 0.30 มันเสือกเป็น 0.32 นั่นหมายความว่า ของราคา 1,000 เยน ที่ “คนฝาก” ตีราคาให้เงินเรามา 300 บาท มันจะกลายเป็นของราคา 320 บาท …
“คนถูกฝาก” จะต้องควักออกมาเอง 20 บาท… อ้าว ทำไมอยู่ดี ๆ กูต้องควักเนื้อตัวเองซะงั้น แถมเสือกไม่ได้ค่าหิ้วอะไรเลย

สิ่งที่ไคโนะทำก็คือ
กรณีคนไม่สนิท
คิดเรทที่ราคาเกิน ๆ ไว้ + ค่าหิ้ว แล้วบอกไป ถ้ารับได้ ก็จะซื้อมาให้ รับไม่ได้ ก็ไม่รับฝากอะไรทั้งนั้น

กรณีคนสนิท
คิดเรทที่ราคาเกิน ๆ ไว้ + ค่าหิ้ว (อาจจะน้อยกว่าคนที่ไม่สนิท) แล้วบอกไป ถ้ารับได้ ก็จะซื้อมาให้ รับไม่ได้ ก็ไม่รับฝากอะไรทั้งนั้น

4. ซื้อให้หน่อย → ออกเงินให้ก่อนนะ เท่าไรบอกมา จะโอนให้
อันนี้คือขั้นเกือบเหี้ยแล้วค่ะ เพราะนอกจากจะต้องหาของให้ อะไรให้แล้ว ยังต้องออกเงินให้อีก คือตอนนี้ไคโนะยังไม่ได้ทำงาน ยังไม่มีบัตรเครดิต ยังไม่มีอะไรทั้งนั้น ที่ถือเยนมาคือสำหรับตัวเองล้วน ๆ ซื้อของฝาก และเผื่อฉุกเฉิน อะไรแค่นั้น

ถ้าของเล็ก ๆ ยังพอออกให้ก่อนได้ แต่ถ้าของใหญ่ หลัก 3,000 เยนขึ้นไป คือรู้สึกว่าถูกเบียดเบียนค่ะ ทำไมต้องมากันเงินเยนเพื่อของคนอื่นด้วย?

แต่ในกรณีนี้ยังพอให้อภัยได้ตรงที่บอกว่า “จะโอนให้” แต่ระวังไว้ให้ดีนะคะ ถ้าคุณจ่าย และซื้อของให้เมื่อไร คุณบอกราคาเขาไป คุณต้องคิดเรทของเงินเยน “ในขณะนั้น!” (ป้องกันความเสี่ยง) แล้วบอกราคาไปค่ะ ตรงนี้จะเสี่ยงดวงมาก อาจจะถูกบอกว่า

“ตอนเย็นจะโอนให้นะ”
“เดี๋ยวโอนให้นะ”
“พรุ่งนี้จะโอนให้”
“ลืมโอนให้ ขอโทษนะ”
“เงินไม่พอ รอก่อนนะ”
“ธนาคารนี้โอนแล้วเสียเงินอ่ะ มีธนาคารอื่นไหม”

เหี้ยสุดคือ

“ค่าโอนแพง กลับมาเอาที่ไทยนะ…”

ความรู้สึกเหมือนโดนฟันแล้วทิ้งอาค่ะ

สิ่งที่ไคโนะทำก็คือ
กรณีคนไม่สนิท
บอกไปว่าไม่รับ

กรณีคนสนิท
วัดดวงกันไปตรงนั้น ครั้งเดียวรู้เรื่อง

5. ซื้อให้หน่อย → อย่าแกะอะไรนะ ให้เอามาทั้งแบบนั้น
ถ้าเจอแบบนี้ บางครั้งก็มองบน บางครั้งก็เออ ๆ ยอมไป ที่ยอมได้เพราะของชิ้นเล็ก ที่มองบนคือของชิ้นใหญ่ กินพื้นที่กระเป๋า น้ำหนักเยอะ และเสี่ยงต่อศุลกากร

จริง ๆ กรณีนี้ไคโนะเจอ 1 ครั้งค่ะ หลายปีแล้วแหละ ก็บอกไปตรง ๆ เลยว่า “ได้ค่ะ หนูจะไม่แกะอะไรทั้งนั้น แต่ถ้ามีเรื่องกับศุลกากร ให้ไปไถ่เอาเอง จะไม่ไถ่ของให้ จะฝากไว้ที่ศุลกากร” แล้วก็หายต๋อมไปเลยจ้า ไม่ฝากเลย 5555555

วิธีแก้ก็ตามนั้นค่ะ 
ถ้าพื้นที่กระเป๋าเยอะ ให้บอกไปว่า ได้ แต่ถ้าเจอศุลกากร จะเอาไว้ที่นั่น และไปจัดการเอาของเอง
ถ้าพื้นที่กระเป๋าน้อย ให้ปฏิเสธ ไม่ก็บอกว่า จะแกะ เพราะพื้นที่ไม่พอ

ให้บอกไปตรง ๆ ค่ะ บอกไปเลย เพราะคนที่ควรจะเกรงใจ ไม่ใช่เรา แต่ควรจะเป็น “เขา” ค่ะ

6. ซื้อให้หน่อย → ออกเงินให้ก่อนนะ กลับไทยค่อยมาเอา
เหี้ยขั้นสุดมันอยู่ตรงนี้ค่ะ นอกจากจะให้ออกตังก่อนแล้ว ยังให้กลับไปเอาที่ไทย ทำไมเหรอ? อยากจะดูของก่อนเหรอ? พอของไม่ถูกใจจะได้ไม่เอางี้? แล้วก็เข้าชั้นใช่มั้ย? เป็น “คนฝาก” ที่เหี้ยที่สุดเท่าที่เคยเจอ จนไม่รู้จะด่าอะไรยังไง ก็ได้แค่ยิ้มแหย๋ ๆ และบอกไปว่า

“ไม่รับ!”

สนิท หรือไม่สนิทก็ไม่รับอะไรทั้งนั้นถ้าจะมากรณีแบบนี้! (จริง ๆ ไคโนะทำแบบนี้ก็เสียญาติขาดมิตรกันมานักต่อนัก แต่ก็ตามเดิมแหละค่ะ คนที่ควรจะเกรงใจ ไม่ใช่เรา แต่ควรจะเป็น “เขา” )

olo olo olo olo olo olo olo olo olo olo olo olo olo olo olo 

หลังจากที่เจอแบบ “เหี้ย ๆ” ไปแล้ว ไคโนะก็เจอ “คนฝาก” แบบดี ๆ อยู่เยอะเหมือนกันค่ะ

1. บอกทุกอย่างละเอียดมาก
แคปแผนที่ แคปภาพ บอกรหัสสินค้า บอกเบอร์ บอกทุกอย่าง ชนิดที่ว่าเดินเอาไปให้พนักงาน แล้วหาของได้เลย

2. คำนวณเรทสูงกว่าปกติ + ค่าหิ้วให้
บอกละเอียดมากว่าฉันใช้เรทนี้ และให้ค่าหิ้วเธอเท่านี้ เธอโอเคไหม เธอคิดมาใหม่ก็ได้นะ เดี๋ยวคุยกันอีกที เธอจะไปแลกเงินตอนไหน ฉันต้องให้เธอตอนไหน ← เออ แบบนี้ไคโนะรับได้นะ แล้วก็ให้เงินเรามาเลย เราก็จะได้เอาไปแลกตามวันเวลาที่เราวางตารางไว้

3. แกะทุกอย่างออกได้เลยนะ พับ ๆ มาก็ได้ถ้ากระเป๋าเต็ม
แบบนี้ประเสริฐมากค่ะ บอกเลย ต้องการแบบนี้ค่ะ!

4. โอนเงินแบบฉับไว ไม่เกี่ยงว่าเราจะใช้เรทไหน
มีพี่คนนึงค่ะ อนุญาติให้ไคโนะใช้บัตรเดรบิตรูด ยอมจ่ายเรทตามที่ธนาคารเรียก และพร้อมโอนให้ทันที + ค่าหิ้ว ค่าไรทุกอย่างให้ ปัดเลขให้เป็นกลม ๆ สวย ๆ ให้ด้วย เช่น ถ้าของราคา 1,121 บาท พี่เขาจะปัดให้เป็น 1,125 บาท หรือไม่ก็ 1,130 บาท แล้วบวกค่าหิ้วให้

5. บอกรายละเอียดทุกอย่างให้ แล้วยื่นเป็นเงินเยนให้!
เออ แบบนี้ก็ดีค่ะ วิน ๆ ทั้ง 2 ฝ่าย

6. ถ้าว่าเราได้ไปตรงนี้ ๆ ไหม 
เจอ 2 กรณีค่ะ
6.1 ถ้าไป ก็จะฝากซื้อ ไม่ไปคือไม่ฝาก ← ดี ๆ
6.2 ถ้าว่าง ไปให้หน่อย จะจ่ายค่ารถไฟให้ ← เออดี ๆ จะได้ไปที่ใหม่ ๆ แถมไม่ต้องจ่ายค่ารถไฟ

7. ของแตกไม่เป็นไร เราผิดเอง
อันนี้โล่งใจโคตรพ่อโคตรแม่ เราก็จะดูแลของให้ดีที่สุดค่ะ

❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎❤︎

ข้อแนะนำสำหรับผู้ฝาก

1. กรุณาระบุสินค้าทุกอย่างให้ละเอียด ยิ่งละเอียดมากเท่าไรยิ่งดี
2. คุณต้องทำใจได้ว่ามันจะต้องมีค่าหิ้ว หรือคิดเรทแพงกว่าที่คุณคาดหวังไว้ ถ้าไม่ถูกใจ บินไปซื้อเองค่ะ ไม่งั้นก็ซื้อที่ช็อปไทย
3. ของที่จะฝาก อย่าหนัก หรือแตกหักง่าย เพราะคนที่เสียเงิน เสียใจ ก็คือคุณ แถมคนที่จะได้ของแตก ๆ ก็คือคุณ อีกอย่าง มันเป็นการสร้างบาดแผลให้ “คนถูกฝาก” เพราะเขาก็อาจจะโทษตัวเองก็ได้ว่าที่ดูแลของให้คุณไม่ดี
4. อย่าคิดแต่จะจ่ายถูก โดยที่ไม่คิดถึง “คนถูกฝาก” ว่าเขาจะต้องเสียสละพื้นที่ในกระเป๋า น้ำหนัก แรงกายสำหรับของของคุณ
5. ถ้าเขาซื้อของมาผิด และเป็นความผิดของคุณ คุณต้องรับของนั้นไว้… หรือในกรณีที่เขาซื้อมาผิด แต่คุณบอกทุกอย่างละเอียดชนิดที่แบบ งงว่ามรึงผิดได้ไง คุณก็ควรที่จะรับไว้และหาทางปล่อยของออก ( “คนถูกฝาก” จะซื้อผิดมีน้อยค่ะ เพราะจะต้องถ่ายภาพส่งให้ว่าถูกต้องไหม หรือเขาต้องมั่นใจแล้วแน่ ๆ ว่าใช่ ถึงกล้าซื้อให้)
6. ถ้าคุณรับเรทเงินที่เขาคิดให้ไม่ได้ คุณควรจะแลกเงินของประเทศนั้น ๆ และฝากเงินไปเลย โดยให้คิดค่าหิ้วต่างหาก

———-

ข้อแนะนำสำหรับ “ผู้ถูกฝาก”

1. ถ้าปฏิเสธได้ ให้ปฏิเสธ เพราะการมาต่างประเทศ คุณย่อมมีจุดหมายของคุณ ถ้าไปซื้อให้เขาไม่ได้ ปฏิเสธไปค่ะ ไม่ต้องลำบากตัวเอง
2. ให้เขานำเงินปลายทางมาให้คุณ จะโอเคที่สุด ไม่ต้องเกี่ยงเรื่องเรทกัน
3. หลังจากที่เขายื่นภาพและราคามาให้คุณ ให้รีบคำนวณเงินเป็นเงินบาท แล้วบอกเขาตอนนั้นเลยว่า ราคาเท่านี้นะ โอเคไหม แล้วรอฟังคำตอบเลย โดยไคโนะแนะนำว่า “ให้คิดเรทสูงกว่าปกติ” เพื่อป้องกันความเสี่ยง
4. กรณีที่ตกลงกันไม่ได้ ให้คุณบอกว่า จะรูดบัตรเครดิต/เดรบิต แล้วจ่ายตามนั้น
5. ถ้าคุณไม่ได้ไป ณ ที่ตรงนั้น และคุณอยากจะไปซื้อให้เขา ให้คิดว่าคุณเต็มใจจะจ่ายค่าเดินทางไหม ถ้าไม่เต็มใจ ให้บวกค่าเดินทางเข้าไปในราคาของ
6. กรณีที่ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ให้บอกง่าย ๆ ก็ได้ว่า “น้ำหนักเกิน” หรือ “มันหมด แล้วต้องรอนาน”
7. ให้ตกลงกับ “ผู้ฝาก” ว่า ถ้าของพัง เละ คุณจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น อีกฝ่ายโอเคไหม ถ้าเขาไม่โอเค คุณก็ไม่จำเป็นต้องไปโอเคอะไรทั้งนั้น
8. กรณีของแบรนด์เนม ให้ถามไปเลยว่า ถ้าติดศุลกากรจะทำยังไง ถ้าเขาอ้ำอึ้ง ไคโนะแนะนำให้ปฏิเสธไปค่ะ
9. อย่ารับของฝากซื้อมากจนไม่ดูน้ำหนักกระเป๋าตัวเอง เพราะคนที่ต้องซื้อน้ำหนักเพิ่มก็คือตัวคุณเอง คุณจะไปบอกว่า ขอเพิ่มเงินค่าของเพราะจะต้องซื้อน้ำหนัก แบบนั้นไม่สมควรค่ะ เพราะมันเป็นความผิดของคุณเอง

———-

อะไรที่มันลำบากตัวเอง อย่าไปทำค่ะ
คุณไปเพื่อพักผ่อน ไปเพื่อธุระของคุณ
มันไม่ใช่เรื่องที่ธุระของคนอื่นจะมาหนักอยู่ที่หัวของคุณ

แต่ถ้าคุณไปเพื่อหิ้วของกลับมาอยู่แล้ว ไคโนะเชื่อว่าคุณคงคิดธุรกิจมาพอสมควร
ก็ขอให้ธุรกิจรับหิ้วของของคุณเจริญรุ่งเรืองค่ะ

คนที่ควรจะเกรงใจ ไม่ใช่ “เรา”
แต่ควรจะเป็น “เขา” ที่ฝาก “เรา” ซื้อ

Advertisements

5 thoughts on “มารยาทในการฝากซื้อของจากต่างประเทศ

  1. Wow, awesome weblog layout! How long have you ever been blogging for? you made blogging glance easy. The whole glance of your site is wonderful, let alone the content material!

    Like

  2. You actually make it seem really easy together with your presentation but I find this matter to be actually something that I think I’d by no means understand. It seems too complex and extremely huge for me. I’m looking forward for your subsequent publish, I’ll try to get the dangle of it!

    Like

  3. Nice blog right here! Additionally your website a lot up very fast! What web host are you the use of? Can I am getting your affiliate hyperlink on your host? I want my website loaded up as quickly as yours lol

    Like

  4. Excellent blog here! Also your web site quite a bit up very fast! What web host are you using? Can I get your associate link to your host? I want my web site loaded up as quickly as yours lol

    Like

  5. magnificent post, very informative. I wonder why the other specialists of this sector do not realize this. You must continue your writing. I am sure, you’ve a great readers’ base already!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s