17 FLIGHT LOG : TURBULENCE

สารบัญ

卒業旅行 : ความเป็นมาและความสำคัญ
卒業旅行 : หาตั๋วเครื่องบิน ก๊อก 2
卒業旅行 : ซื้อตั๋วเครื่องบิน
卒業旅行 : เช่าพ็อกเก็ต Wifi

17 FLIGHT LOG : DEPARTURE
17 FLIGHT LOG : TURBULENCE
17 FLIGHT LOG : ARRIVAL

—————-

17 FLIGHTLOG : TURBULENCE
เพิ่งมีเวลามาเขียนบล็อค อยากจะบอกว่า บล็อคเราจะแบ่งเป็น 3 พาร์ทหลัก นั่นก็คือ

17 FLIGHTLOG : DEPARTURE
17 FLIGHTLOG : TURBULENCE
17 FLIGHTLOG : ARRIVAL

นี่ได้มาจากซีรีส์อัลบั้มของ GOT7 ก็เลยว่าจะเอามาทำเป็นโปรเจคของตัวเองขำ ๆ แต่ไม่ขำเลยค่ะ เพราะมันดันเป็นตามคำทั้ง 3 เป๊ะมาก (หลอนแล้ว) นั่นก็คือ DEPARTURE, TURBULENCE, ARRIVAL

พาร์ทนี้เรามากันที่ TURBULENCE นั่นก็คือความแปรปรวนของอากาศ อย่างที่ทุกคนรู้ว่ามันเริ่มส่อแววแปลก ๆ มาตั้งแต่อยู่ไทย นั่นคือเครื่องดีเลย์ 35 นาที (จากอีเมล แต่ของจริงดีเลย์มากกว่านั้น) พอเครื่อง take off ทุกอย่างก็ดูจะไปได้สวยค่ะ ไคโนะยังเหลือเวลา 1 ชั่วโมงในการทรานเครื่องที่ฮ่องกง บ้านเกิดพี่หวัง เราก็อุ่นใจ และไคโนะเป็นพวกที่เวลาเดินทางชอบเปิดแผนที่บนเครื่องบินทิ้งไว้ จะได้รู้ว่าตอนนี้เราถึงไหนแล้ว และเหลืออีกกี่นาที

เรื่องมันเริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ ก็ตอนที่กัปตันประกาศค่ะ ไคโนะบอกตามตรงว่าฟังไม่ออกและจับใจความอะไรไม่ได้ทั้งนั้น แต่หน้าจอการบินของเครื่องบินที่เปิดไว้นั้น เส้นทางบินมันเปลี่ยนค่ะ คือบินวนอยู่ตรงนั้น 1 รอบ และเวลาที่คาดคะเนว่าจะถึงมันนานขึ้น เริ่มจาก 1 นาที 2 นาที และปาไปที่จะเลท 5 นาที… ไคโนะก็คิดว่า เออ มีเวลาทรานอยู่ 55 นาที ยังไงก็ทัน

17 FLIGHT LOG : TURBULENCE

ลางร้ายรอบที่ 2 คือกัปตันประกาศอีกแล้วค่ะ และเราก็แปลไม่ออกเหมือนเดิม ที่รู้ ๆ คือเส้นทางการบินมันเปลี่ยนอีกแล้ว มันกลายเป็นบินวนที่เดิมอีกแล้ว แต่แปลกคือ มันเพิ่มเวลาเป็น 10 นาที แล้วจู่ ๆ ก็เพิ่มนานขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้าย ไคโนะเหลือเวลาทรานแค่ 20 นาที ซึ่งจากที่อ่านคู่มือมาก่อนหน้านี้ (ที่อยู่ตรงช่องหน้าที่นั่ง) บอกว่าถ้าจะทราน ต้องมีเวลาน้อยที่สุดคือ 30 นาที นั่นหมายความว่า ไคโนะหลุดจากระยะปลอดภัยแล้ว คราวนี้เอาไงล่ะ?

เราก็เริ่มที่จะรน รนว่าถ้าทรานเครื่องไม่ทัน คาเธ่จะรับผิดชอบเราไหม หรือชั้นจะโดนเทอยู่ฮ่องกง 555555 ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น หายนะระรอกใหญ่ค่ะ คือบินวนที่เดิมเป็นรอบที่ 3!!!! ห่ามากจ้า ณ. เวลานั้นดูเวลาคาดคะเนเวลาถึงแล้ว ไม่ทันแล้วค่ะ หลุดเวลาเครื่องที่ฮ่องกง take off แล้ว งานนี้กดสัญญาณไฟเรียกแอร์เลย แอร์ก็เข้ามาถามว่ามีอะไรให้ช่วยมั้ย (บอกเลยว่าแอร์โผล่มาไวมาก) ก็อธิบายสถานการณ์ตัวเองให้แอร์ฟังด้วยภาษาอังกฤษที่ห่วยแตกโคตร ๆ + กับแอร์พูดไทยหรือญี่ปุ่นไม่ได้ (5555) แต่สุดท้าย ก็สื่อสารกันจนเข้าใจ และแอร์ก็บอกว่า ตะกี้กัปตันก็ได้ประกาศไปแล้วค่ะว่าเครื่องจะเลท (เหมือนโดนตอกหน้ามากว่าแบบ ภาษาอังกฤษเราป่วยมากจริง ๆ) เราฟังแอร์ไม่ออกค่ะ เลยขอให้พูดช้า ๆ แอร์เลยบอกว่า พอคุณลงเครื่องที่ฮ่องกง ตรงทางออกจะมีพนักงานของเราถือป้ายที่บอกว่า จะทรานเครื่องไปเกาสง ก็ให้คุณไปติดต่อเขา

พอเราฟังเข้าใจแล้ว เราก็ขอบคุณแอร์ … และพี่จีน 2 คนที่นั่งข้างเรา (เราเข้าใจว่าจีน) ก็สะกิดเราแล้วบอกว่า เธอไม่ต้องห่วงนะ ฉันก็จะไปเกาสงเหมือนกัน เธอตามฉันมาได้ เราก็ขอบคุณ แล้วรู้ตัวอีกทีคือพี่แกเป็นคนไต้หวันจ้าาา

โอเค ตอนที่เครื่องจะลงที่ฮ่องกง บอกเลยว่าลงไม่ได้จ้า!!! พายุเข้า!!!! แต่สุดท้ายกัปตันก็เอาเครื่องลงจนได้แหละ บอกเลยว่าคาเธ่ลงนิ่มมาก นิ่มชนิดที่แบบหาไม่ได้จากสายการบินต่าง ๆ ที่เราเคยนั่งมา เราไม่รู้ว่าการลงของเครื่องบินนั้น แต่ละสายการบินมีทริกสำหรับลงให้นิ่มที่สุดมั้ย แต่บอกเลยว่าคาเธ่ลงนิ่มมาก ปรบมือ!

จากนั้นก็หยิบกระเป๋า ด้วยความเตี้ย พี่ฝรั่งทั้งหลายก็มาช่วยกันยกกระเป๋าลงมาให้ จากนั้นพี่ไต้หวัน 2 คนก็คว้าเราออกจากเครื่อง เดินไปตรงประตู และเจอพนักงานยืนตะโกน “เกาสง ๆ” อยู่หน้าประตู เรา 3 คนก็รีบวิ่งไป และก็ยืนรอ จนรวบรวมคนครบ แล้วงานวิ่งก็มาค่ะ

นึกถึงเหตุการณ์โดนไฟนอลคอลที่ดอนเมืองเลย อิเหตุการณ์นี้มันวกกลับมาอีกแล้ว เกลียด เกลียดที่สุด แต่ก็มันส์มาก น้ำหนักกระเป๋าเรา 6 กิโลที่แบกอยู่บนหลัง แล้ววิ่งสู้ฟัดไปหา ตม. ที่ตรวจพาสปอร์ตทรานเครื่อง … ประเด็นคือ ตม. หล่อมากค่ะ TwT งานดี… แล้วก็เข้าเครื่องสแกนแบบติดจรวจ จากนั้นพี่ไต้หวันสองคนก็ลากเราไปรวมกลุ่ม แอร์ที่มารับเรากดลิฟต์ให้ แต่ลิฟต์ไม่ทันใจ บรรดาบุคคลโชคร้ายแห่งปีต้องวิ่งขึ้นบันไดเลื่อน แล้ววิ่งไปที่เกท 44 … ฮาสุดคือพี่แอร์ประจำเกทออกมาโบกมือเรียกจ้า!!! ต้อนเด็ก ๆ วิ่งเข้าเครื่อง เหงื่อไหลมาก!!!

งานนี้เข้าตรงประตูของเฟิร์สคลาส กับบิส ก็ดีใจว่าคาเธ่ดราก้อนจะปลอบขวัญเราด้วยที่นั่งเฟิร์สหรือบิส… แต่เปล่าเรา พี่เขาแค่ให้เราเข้าเฉย ๆ สุดท้ายก็ไปนั่งยังที่ที่ตัวเองบุ๊คมาอยู่ดี (น้ำตา) ตอนเราบุ๊คที่นั่ง ที่นั่งด้านข้างเราว่าง แอบดีใจว่าคนบินน้อย ได้นั่งคนเดียว ที่ไหนได้ นั่งข้างลุงจ้า ลุงที่น่ากลัวตลอดเวลา (เรากลัวลุงแกเองแหละ) และลุงที่ชอบเอาข้อศอกมากระทุ้งเอวเราตลอดเวลา เราก็เบียดตัวติดกับหน้าต่างเครื่องบินเลย กลัวแรง

17 FLIGHT LOG : TURBULENCE

แล้วนั่งรอนานมาก เครื่องก็ไม่ take off ซักที ปรากฏว่า พายุเข้าของจริง เครื่องไปไหนไม่ได้ ก็จอดนิ่งตรงเกทนานมาก จากนั้นกัปตันก็สตาร์ทเครื่อง (มั้ย) แล้วก็เดินเครื่องไปตรงรันเวย์ แต่เดินไปประมาณครึ่งทาง เครื่องก็หยุดอีก เดินไปอีกนิด เครื่องก็หยุดอีก จนมาอยู่ที่รันเวย์ เครื่องก็ยังไม่ take off ซักที ฝนนี้สาดใส่กระจกเครื่องมากจ้า ทั้งฝนทั้งลม คาดว่านั่งรอประมาณ 30 นาที กว่าเครื่องจะ take off…

แต่ไม่ใช่ว่า take off เสร็จแล้ว ตรูจะบินได้อย่างปลอดภัย เปล่าจ้า เครื่องสั่นจ้าาา โอ้โห… คือถ้าร่วงคิดว่าไม่ตาย เพราะทะเลของเกาะฮ่องกงจะรองรับเรา แต่เอาจริง ๆ ไม่ร่วงแหละดีแล้ว จนหลุดออกมาจากเกาะฮ่องกงนั่นแหละ ฝนถึงไม่มี หน้าต่างแห้งดีมาก ปลอดภัยแล้วกู

แล้วก็กินข้าว…

17 FLIGHT LOG : TURBULENCE

แต่ ณ วินาทีนั้นกินไรไม่ลงและ เหนียวตัว จะอ๊วก T_T
ลุ้นมากกว่าว่าจะลงอิท่าไหน จะถึงเกาสงกี่โมง พายุยังจะมาอีกมั้ย บลา ๆๆๆ

17 FLIGHT LOG : TURBULENCE – end –

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s