ทีมล่าม ตามหา 立場 # 1

ขอขึ้นคำเตือนตัวสีแดง ๆ

… … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … …

คำเตือน
(อ่านให้จบ)

เอนทรี่นี้เป็นมุมมองจากฝั่งไคโนะล้วน ๆ เพราะงั้นความจริง ความรู้สึกจากอีกฝั่งเป็นเช่นไรไคโนะมิอาจทราบได้ ไม่ได้เขียนเพื่อก่อให้เกิดความขัดแย้ง แต่ไคโนะเขียนเพราะเป็นบันทึกไดอารี่ของไคโนะ … ไคโนะไม่ได้เครียดอะไรกับเรื่องนี้ แต่เขียนไว้ เผื่องานหน้า ๆ อาจจะช่วยประโยชน์ได้บ้าง

ใครที่อคติรอไว้ หรือเตรียมที่จะดราม่าแล้ว กดปิดไปค่ะ อย่าอ่านให้ดราม่าหรือเกลียดในตัวไคโนะไปมากกว่านี้ เพราะทุกวันนี้ก็มีคนเกลียดมากพอแล้วค่ะ

มีอ้างอิงชื่อบุคคล ขออภัยมา ณ. ที่นี้ด้วยนะคะ

… … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … …

จะแบ่งเป็น 2 พาทนะคะ
ถ้าพร้อมแล้ว ก็เลื่อนลงมาได้เลยค่ะ

… … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … …

มันเป็นงานล่ามที่ไคโนะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแต่อย่างใด แต่ด้วยความเผือกไง ไหน ๆ ก็จะไม่ได้วิ่งสายครูอยู่แล้ว งานล่ามงานใดโปรดบอก ถ้าว่างเราจิวาร์ปไป แค่วัน 2 วันก็จะโผล่หน้าไป 55555555 เพราะงั้น เลยแย๊ป ๆ ใส่ผู้ประสานงาน เอ๊าาาา ทางนั้นก็ตอบรับค่า เลยแบบ โอเคค่ะพี่ หนูจะไปช่วยพี่ค่ะ หนูจะคอยซัพพอร์ตพี่ค่ะ พี่ไม่ต้องห่วง!! หลังจากนั้นค่อยวาร์ปกลับมางานโรงเรียนต่อ (สภาพที่แบบบักไคป่วยค่ะ เสียงหายค่ะ)

มาวันที่ 4 ธันวาคม คือวันที่เราสอบวัดระดับ JLPT ก็เข้าไปสอบแบบงง ๆ ง่วง ๆ นั่นแหละ N1 คือไรวะ แมร่ง 55555555 ความเร็วนี่กลัวเราทำข้อสอบได้เหรอ? แต่ก็นั่นแหละ ออกจากห้องสอบ โดดเข้าหามอไซแล้วบิดกลับหอ กลับมาเอาแฟ้มเตรียมไปคืนน้อง เพราะยืมมาหาข้อมูล หยิบกล้อง เช็คของเอามาครบมั้ย จากนั้นอินบล็อคนัดแนะกับโนะว่าเจอกันไหนดี

ก็เลยนั่งกินข้าวกันที่ 7-11 ศึกษาศาสตร์ ประเด็น JLPT ยังไม่จบ ก็เม้าท์มอยกันต่อไป น้องก็กังวล เราก็กังวล นี่อยากผ่านกันทั้งคู่แล้ว พอได้เวลา เรากับโนะก็วาร์ปไปที่คณะศึกษาศาสตร์ คือก็ไม่รู้ด้วยแหละว่านัดกันที่ไหน แต่น่าจะที่คณะ ก็เลยเดิน ๆ ไปลิฟต์ฝั่งสโมเก่า

พอเดินไป โนะเจอทีมที่จะไปรับคนญี่ปุ่นก่อน เราสายตาไม่ดี บอกเลยว่าเรามองอะไรไม่ค่อยจะเห็น ไม่ใช่ไม่เห็นนะ แต่มันเลือนลางมาก แยกหน้าไม่ออกเลยว่าใครเป็นใคร รู้แค่ว่าเป็นคนนั่งกระจุกอยู่ตรงนั้น ต้องฟังเสียงเอา เสียงแรกที่ได้ยินเลยคือ

“ไคโนะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ” (หรือพี่ไคนี่แหละ ลืม) ← เสียงเพื่อนบ้านดิชั้นค่ะ =.=” แหมะ…(เสียงบักไคไม่มีค่ะ ไม่สามารถตอบกลับอะไรได้ทั้งนั้น)

แต่ป่านนั้นก็ยังไม่อยู่ในระยะที่จะมองเห็นได้ แต่เห็นพี่ประสานงานก่อนเพื่อนแหละ ก็วิ่งไปกอดพี่ประสานงาน

โอ้โหหหหห ความรู้สึกของอ้อมกอดที่ไม่ได้สัมผัสมานานมันเป็นแบบนี้นี่เอง กอดพี่เขาแน่นมากอ่ะ ซุกหน้าตรงอกพี่เขาด้วยอ่ะ แบบ… ถ้าใครรู้จักเราดีจะรู้ว่าเราชอบกอดทุกคนมาก ผู้หญิงผู้ชายเราไม่เกี่ยงนะ เรากอดได้หมด และเราไม่คิดอะไรมากด้วย (แต่คนรอบตัวเราคิด และบอกว่าการทำแบบนี้มันไม่โอเค)

แล้วไงงงงงงง พวกเธอไม่รู้หรอกว่าการได้กอดใครซักคนมันรู้สึกดีมากแค่ไหน เหมือนตัวเองได้รับการฮีลจิตใจมากอ่ะ เพราะงั้น เวลาที่เราเจอพี่ประสานงานท่านนี้ เราจะกอดพี่เขาเสมอ T_T (มาฝึกสอนแล้วไม่มีคนให้กอดไง เครียดแรง)

พี่ประสานงานก็แนะนำเรากับโนะให้ทีมที่ไปญี่ปุ่นรู้จัก ทุกคนก็คิดว่าเราเป็นน้อง (นั่น หน้าชั้นเด็ก 5555) เราก็เออ ออ ห่อหมกไป ค่ะ น้องค่ะ 55555 แต่สุดท้ายก็บอกแหละว่าปี 6… พอบอกว่าปี 6 นี่รับไหว้กันแทบไม่ทัน อื้อหือออออ จากนั้นอิล่าม 2 คนก็งง ๆ ว่าทะจิบะชั้นอยู่ตรงไหนเหรอ เหมือนทุกคนมองหน้าล่าม ทำความรู้จัก แล้วก็หันไปคุยกันต่อ อิล่าม 2 หน่อก็แบบ… เอาไงต่อคะ?

ประจวบเหมาะกับล่ามมาเพิ่มอีก 2 คน
กลายเป็น 4 ก็แนะนำตัวกันอีกรอบ แล้วก็เข้าบรรยากาศเหมือนเดิม ทุกคนหันไปคุยกัน อิล่ามมองหน้ากัน โอเค ตกลงกันว่า อิล่าม 4 คนจะเฟรดตัวออกไปหาทะจิบะของตัวเอง 5555 ก็หาทะจิบะได้แหละนะ ฟ้าก็ยังคงเม้ามอยเรื่องคำตอบข้อสอบ N2 เหมือนเดิม เราก็เริ่ม ๆ หาคำตอบข้อสอบ N1 เม้ากันซักพัก พี่ประสานงานเรียกขึ้นรถ

อ้าว…

ความล่ามไร้ทะจิบะมาอีกแล้ว
ทุกคนเกาะกลุ่มกันขึ้นรถ 2 คัน น้องล่ามหันมาถามว่า เราคันไหนพี่
บักไคในฐานะพี่ทำไงต่อ? บักไคก็บอกว่า พี่ประสานงานคันไหน เราก็คันนั้นแหละ!!! ก็เลยยกขโยงกันไปยังคันที่ไกลที่สุด แล้วแกกกกกก!!! โคตรของความสเปเชียลคือ ทั้งรถมีแค่อิล่าม 4 คนและพี่ประสานงานนั่งข้างคนขับ และคนขับ

คราวนี้ ที่นั่งรถตู้ด้านหลังมันนั่งได้ 4 คนเว้ย! พอดีกับอิล่ามเป๊ะ!!! 4หน่อก็เลยหาทะจิบะบนรถได้ และก็นั่งฟังเพลงกันไป เม้ามอยกันไปตามประสาเด็กฝึกสอนและเด็กที่เตรียมจะฝึกสอน

พอถึงสนามบิน ความล่ามไร้ทะจิบะมาอีกแล้ว บักไคก็เลยเอากล้องมาถ่ายภาพน้อง ๆ ล่ามเก็บไว้… เดินเข้าสนามบิน ทุกคนก็จับกลุ่มคุยกันดี และอิล่ามก็นั่งปรึกษากัน “มรึง! ไปอยู่ตรงไหนดี!” 55555555555 เป็นสถานการณ์ที่ห่าที่สุดในโลกแล้ว เราก็เลยตกลงกันว่า โอเค งั้นเดินก่อน เราก็เดินจากชั้น 1 ขึ้นชั้น 3 จากนั้นก็ถามกันอีกว่า “รอตรงไหนดี” เพราะเครื่องบินเลท

ฟ้าเสนอว่า “นั่งหน้าห้องน้ำ” ← นี่ก็ไร้ทะจิบะเกินไปค่ะ 55555 (หน้าห้องน้ำมีม้านั่ง)
พวกเราก็เลยย้ายตูดตัวเองลงมานั่งที่ชั้น 1 นั่งรอไปเรื่อย ๆ ด้วยความที่บักไคอเลิท ไม่สามารถอยู่นิ่งใด ๆ ได้ทั้งนั้น เลยเดินไปหาพี่ประสานงาน พี่เขาก็กำลังคุยกับนักศึกษาที่ไปญี่ปุ่น อินี่ก็ขี้เผือกค่ะ เข้าไปยืนพยักหน้าหงึก ๆ หงัก ๆ เออออไปกับเขา จนแบบ… รู้สึกว่า เออ! มีทะจิบะแล้วเว้ย!!!!

จากนั้นก็เริ่มทำความรู้จัก คุยไปคุยมา อ้าว!!! เด็กคณะมนุษย์เป็นเพื่อนกับเพื่อนสาขาเรา แถมยังเคยไปส่องเฟสเรามาแล้ว แล้วเราก็เคยฟังเรื่องของเพื่อนมาแล้วจากเพื่อนบ้าน!!! เอ๊าาาา!!! ความโลกกลม!!! ก็เลยทำความรู้จัก เพื่อนชื่อว่า “ไบรต์” เม้ามอยกันไปค่ะ ถามไปถามมา ชอบ GOT7….

โอ้โห!!!! ยกความดีความชอบให้ความขี้เผือกของบักไคโดยแท้!!! เจออากาเช่!!!! 555555555555 เมนใครนะ? จำไม่ได้ 555555 คุยกันถูกคอล่ะคะ ทะจิบะของบักไคมาแล้ว กอดกันได้เลยอ่ะ แต่อนิจจา น้องตรูยังหาทะจิบะไม่ได้ =.=”

คราวนี้ เริ่มมีสัญญาณว่าเครื่องแลนดิ้ง อิล่ามมองหน้ากัน “ยืนไหนวะมรึง” จนเมื่อรุ่นน้องบอกว่า นั่นไง อาจารย์ออกมาแล้ว นักศึกษาที่ไปญี่ปุ่นมาเริ่มไปออกันที่ทางผู้โดยสารขาเข้า อิล่ามหลบมุมค่ะ ทะจิบะพวกมรึงอยู่ในมุมค่ะ มาอยู่ตรงนี้!!!

แล้วเราก็มอง….
55555555 แกกกกกกกก ช่วงเวลานั้นน่ะ คือทุกคนกรี๊ดกร๊าดที่ได้เจอกัน ซึ่งเราเห็นเราก็เข้าใจ และดีใจไปกับพวกเขา นี่รอกันมานานมากเลยสินะ คือเข้าใจอารมณ์นี้มาก ถามว่าทำไมเราถึงเข้าใจ ก็เพราะเราเคยมีประสบการณ์แบบนี้ไง เรารอไอดอลเรา 8 ปี ในที่สุดเราก็ได้เจอ… มันต้องเป็นอารมณ์นี้แน่ ๆ เพราะงั้น ช่วงเวลานี้ทำให้เรายิ้มอ่ะ เรารู้ว่ามันวิเศษมากแค่ไหน…

แต่ถ้าตัดอารมณ์นั้นของเราออกไป… อิล่ามไร้ทะจิบะ 555555

แต่พี่ประสานงานก็แนะนำเรากับอาจารย์ฝั่งญี่ปุ่น ทำให้เรามีทะจิบะขึ้นมานิดนึง แต่สุดท้าย ทะจิบะก็หายไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่ทุกคนมูฟไปที่รถ คือพวกเราอิล่ามแหวกทางให้ค่ะ 55555555 โอ๊ยยยยย ก็มอง ๆ หน้ากันแหละ ก็บอกว่า โอเค เรามาซัพพอร์ต ระหว่างนั้นก็คุย ๆ กันว่า อืม… ทุกคนสนิทกันดี…

คราวนี้ขึ้นรถ…

อิล่ามก็นั่งที่เดิมค่ะ 4แถวหลังสุด 5555555555555 นั่งแล้วไงต่อ ก็ฟัง ๆ เขาคุยอิ้งกัน เราก็ยิ้ม ๆ กัน…คือไม่รู้ไงว่าจะเริ่มบทสนทนายังไง ก็คิดว่า เออ ปล่อยแบบนี้แหละ แต่ด้วยความบักไคขี้เผือก แกกก ชั้นก็อยากคุยด้วยมั้ย ก็พยายามแทรกบทสนทนาเข้าไปบ้าง แต่ก็รู้สึกว่าโดดดีดออก 55555555 น้ามตาาาาาาาาา 5555555

จนเมื่อถึงร้านอาหาร ให้เลือกโต๊ะที่นั่ง ทุกคนก็ลาก ๆ เหมือนเป็นบัดดี้ตัวเองไปนั่งโต๊ะ ความล่าม 4 หน่อก็พยายามหาหลืบค่ะ สุดท้ายก็เลยตกลงกันว่าเราจะไปนั่งกับพี่ประสานงาน แล้วก็เป็นโต๊ะของอาจารย์ค่ะ 555555 เออ เอาเหอะ ก็แบบนี้แหละ ระหว่างนั้นก็ช่วยพี่ประสานงานสั่งอาหาร ดูแลอาหาร และคอยคิดเงินต่าง ๆ คือสำหรับไคโนะ ไคโนะรู้ตัวอยู่แล้วล่ะว่าตัวเองมาในฐานะอะไร มีส่วนเกี่ยวข้องมากแค่ไหน เพราะงั้นก็พยายามจะไม่ก้าวก่ายอะไรมาก พยายามช่วยพี่ประสานงานมากกว่า

คราวนี้จุดเปลี่ยนที่ทำให้เริ่มมีทะจิบะขึ้นมา มันอยู่ที่ว่า มีคนญี่ปุ่นลืมมือถือจ้าาาาา!!! ทางนั้นก็เอามาให้ไคโนะ บักไคก็วิ่งถามว่าของใคร คนญี่ปุ่นก็ช่วย ๆ กันกระจายว่าของใคร จนสุดท้าย… จ๊ะ… น้องเรียวตะ เด็กประจำรถพี่นี่เอง

แกล้งสิ รอไร!!! 55555555 (วัฒนธรรมญี่ปุ่น คนที่เป็นรุ่นพี่จะชอบแกล้งรุ่นน้อง แกล้งหนักกว่าที่ไคโนะแกล้งด้วยแหละ)

เรียวตะก็เดินมา บอกว่าของผม เราก็ยกมือถือขึ้นแล้วบอกว่า “ลืมของนี่ทำยังไงดีน๊าาาาาาาาา” น้อง (น้องเหอะ นางปี 4) น้องก็ยกมือไหว้เหมือน สส เลยอ่ะ แล้วบอกว่า “ขอบคุณค้าบบบบบบบบบบ” เราก็หัวเราะ แล้วก็คืนมือถือให้น้อง พร้อมทั้งบอกว่า ลืมแบบนี้ไม่โอเคเลยนะ 5555555555 (ถามชั้นสิว่าชั้นร้ายแค่ไหน) 55555555

คราวนี้ก็แยกย้ายกันขึ้นรถ เริ่มที่จะคลิ๊กกันได้แล้ว บักไคก็คิดว่าชั้นจะนั่งแถวหน้าของเบาะ ไม่อยู่ 4 แถวหลังแล้ว ปรากฏว่า เพื่อนบ้านดิชั้นจัดดิชั้นอยู่แถวเดิม… จ้าาาาาา ขอขอบคุณ 55555555 ก็มุดเข้าไปนั่งยัง 4 แถวหลังสุด คราวนี้ ความคลิ๊กกันได้ไง พูดมาสิ บักไคจะคุยด้วย!!! 5555555 ก็คุยได้นะ เข้าไปวงในได้แล้วด้วย เข้าไปเข้ามา เม้ามอยคราวนี้ 55555555 สั่งเรียวตะได้ด้วยนะ โอ๊ยยยย รักน้อง 555555555 คือน้องถามเรื่องขอโทษ ว่าภาษาไทยว่าไง เราก็สอนไป แล้วบอกน้องว่า “พูดขอโทษพี่สิคะ” น้องก็พูดอ่ะ น่ารัก แม่ขาาาาาาาาาาา 555555 เอ็นดู

ผ่านร้านเหล้า เราก็ถาม ใครอยากมาร้านเหล้าค่ะ ห่ามาก ยกมือกันเป็นแถบบบบ เลยบอก “ไปบอกเซมไปค่ะลูกกกกกกกก” ← เราพูดเป็นภาษาญี่ปุ่น 55555

เออ หาทะจิบะตัวเองเจอแล้วววว!!! (แต่น้องล่าม 3 คนนี่ว่าไง?)

จากนั้นเราก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนไทยแนะนำสถานที่เป็นภาษาอังกฤษ บักไคจะเงียบค่ะ บักไคไม่ได้อิ้ง คืองงแรงมาก แล้วตกใจมากแบบ ห๊ะ? เพื่อนบ้านตรูอิ้งรัวขนาดนี้เลยเหรอ? อื้อหือออออ ชูป้ายไฟฟฟฟฟฟฟฟ~~ 55555555555555555 (ความติ่งนี้อัลไรรรรร)

จากนั้นก็หิ้วคนญี่ปุ่นไปเช็คอินที่โรงแรม นัดแนะกัน อะไรกัน นัดแนะชุดของล่าม
รถมาส่งเราที่คณะ บักไคก็แว๊นรถกลับหอ อัพภาพ ตอบเมล และ inbox ทั้งหมด จากนั้นก็นอน…

จบแล้วสำหรับวันที่ 4 ธันวา และการตามหาจุดยืนของทีมล่าม (หรือของตรูคนเดียววะ 55555)

… … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … …

ฝาก

ถึงน้องล่าม
พี่คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ล่ามจะถูกเมิน จนหนู ๆ (และพี่) รู้สึกหาที่ยืนให้ตัวเองไม่ได้ พี่อยากจะแนะนำว่า ให้หนู ๆ พยายามเกาะติดผู้ที่ประสานงานหนูมาค่ะ กลายร่างจากล่าม เป็นผู้ช่วยผู้ประสานงานซะ หนูจะค่อย ๆ หาจุดยืนให้ตัวเองได้ (แต่ออกไปทำงานจริง ๆ คิดว่าถ้าเขาให้ล่ามนั่งตรงไหนก็ให้อยู่ตรงนั้นค่ะ อย่าไปอนอัวงานเค้า อยู่เงียบ ๆ อันนี้เป็นงานของนักศึกษา หนูทำแบบนี้ได้อยู่)

ทำไมพี่ถึงไม่เขียนให้ทุกคนหันมาสนใจล่าม นั่นเพราะไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะมาสนใจหรือใส่ใจล่ามค่ะ เราต้องเข้าใจจุดนี้ หน้าที่เราคือล่าม เราไม่ได้ไปสนิทอะไรกับเขา เพราะงั้น ก็เกาะกลุ่มล่ามและพี่ประสานงานไว้ค่ะ หรือถ้าหนูอยากจะทำความรู้จักจริง ๆ พี่อยากจะให้หนูค่อย ๆ ฟัง เก็บข้อมูล และพยายามเข้าไปคุยค่ะ แรก ๆ พยักหน้าไปก่อน แล้วเริ่มส่งเสียงออกมา แล้วหนูจะเริ่มคุยได้ค่ะ

ถามว่าพี่เข้าชาร์ตแต่ละคนเร็วมั้ย พี่ว่าพี่เข้าเร็วนะ น้องอาจจะตกใจ แต่ปกติก็ไฮเปอร์อยู่แล้วเวลาเจอคนญี่ปุ่น พี่เลยไม่รู้สึกอะไรค่ะ แต่ถ้าทำให้น้อง ๆ ตกใจ หรือรู้สึกแปลก ๆ กับพี่ พี่ก็ขอโทษด้วยนะคะ

ยังต้องล่ามอีก 1 วันใช่มั้ย สู้ ๆ นะ
เดี๋ยววันศุกร์ไปสัมภาษณ์ค่ะ

ไคโนะ
161205

kaino1.1

NEXT… เมื่อล่ามหาจุดยืนไม่เจอ และเกาะกลุ่มกัน ท่ามกลางภาษาญี่ปุ่น จะเกิดอะไรขึ้น!!!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s