เมื่อฉันออกจาก Comfort Zone # 3

ตอนนี้ก็เขียนมาจนถึง EP ที่ 3 แล้วสำหรับซีรี่ส์เรื่องยาว “เมื่อฉันออกจาก Comfort Zone” มาดูกันว่าในช่วงของ EP3 นี้ ไคโนะไปทำอะไรมาบ้าง

… … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … …

มากันที่เรื่องแรก ดังที่ทุกท่านรู้ว่าตอนนี้ไคโนะย้ายมาฝึกสอนที่จังหวัดแห่งหนึ่งติดแม่น้ำโขง ต้องย้ายของทุกอย่างจากมหาวิทยาลัยมาที่นี่ รวมทั้งมอเตอร์ไซด้วย และเนื่องจากยังเป็นนักศึกษาฝึกสอน แน่นอนว่าเราจะต้องเข้า-ออกคณะเป็นว่าเล่น นั่นหมายความว่า เมื่อไคโนะกลับไปที่มหาลัย ไคโนะจะไม่มีมอเตอร์ไซใช้…

และมันก็เป็นไปไม่ได้ ที่เราจะเรียกคนนั้นคนนี้ที่อยู่มหาลัยให้แว้นมอไซออกมาเพื่อพาเราไปตรงนั้นตรงนี้……

นี่ก็เช่นกันค่ะ… มันเป็นเย็นวันหนึ่งที่ไคโนะจะต้องออกไปจัดการกับชีวิตผิวไหม้แดดของตัวเอง นั่นคือไปซื้อครีมบำรุงทุกอย่างที่บรรเทาอากาศไหม้แดดที่ EVEANDBOYS… อยู่ห่างจากหอของไคโนะประมาณ 3กิโล กับอีก 500 เมตรค่ะ ตอนแรกก็โพส ๆ Facebook ชวนเพื่อนใน line บ้าง อะไรบ้าง เอาง่าย ๆ คือชวนทุกคนแหละ แต่ก็บอกว่าไม่ว่างกันหมดเลย

สุดท้าย…คิดว่ายังไงตนก็ต้องเป็นที่พึ่งแห่งตน จะอยู่รอพึ่งคนอื่นแบบนี้คงมืดค่ำก่อนพอดี เลยคว้าเอารองเท้าผ้าใบมาใส่ แล้วเดินออกจากห้องไปเลย…แล้วก็เดินไปค่ะ เดินฟังเพลงนี่แหละ… ทั้งเดินทั้งวิ่งค่ะ สลับกันไป ถือว่าออกกำลังกาย ระยะเวลาที่ใช้ทั้งหมดคือ 20 นาทีโดยประมาณ จากนั้นก็ซื้อของหิ้วน้ำหนักกลับมาราว ๆ กิโลกว่า ๆ (อาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ) จากนั้นก็เดินเข้ามาในมหาลัย นั่งรถประจำทางของมหาลัยกลับไปที่หอเพื่อนเพื่อไปเอาเอกสาร แต่ปรากฏว่าเพื่อนไม่สะดวก ก็เดินกลับหอตัวเอง… วันนั้นเดินราว ๆ 4-5 กิโลเมตร

ถามว่าเหนื่อยไหม? เหนื่อย… แต่อย่างน้อย ก็ทำให้เราได้รู้ว่า จริง ๆ แล้ว ถ้าตั้งใจจะทำอะไร มันก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ ไม่จำเป็นต้องรอพึ่งพาใคร ชีวิตนี้จะพึ่งพาคนอื่นตลอดไปไม่ได้ เรามีมือมีขา เราสามารถพาตัวเองไปยังจุดหมายได้ ตราบที่เรารู้ลิมิตของตัวเอง…

ขอบคุณที่ตัดสินใจออกจาก Comfort Zone ในครั้งนี้ ได้รู้อะไร ๆ เยอะขึ้นอีกแล้ว

… … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … …

เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ไคโนะไปกรุงเทพมาค่ะ ทุกครั้งที่เข้ากรุงเทพนั้น จะใช้บริการของ BTS กับแทกซี่เป็นหลัก บรรดารถร่วมบริการ รถเมล์ต่าง ๆ นานาจะไม่ค่อยใช้ เพราะรู้ชื่อเสียงเรียงนามและความล่าช้าของการคมนาคมประเภทนี้ดี แต่ทว่า ค่าบริการมันก็ถูกอยู่มากโข

วันนั้นเป็นวันที่มีเวลาว่างเยอะมาก จึงต้องการที่จะฆ่าเวลา ก็เลยคุยกับรุ่นน้องว่า โอเค เราจะไปยังศูนย์บริการรถด้วยรถเมล์และกัน เราคุยกันว่าถ้าไม่ได้นั่งจะทำยังไง และเราทั้ง 3 ต่างก็ออกความคิดเห็นว่า ถ้าไม่ได้นั่ง ก็คือไม่ได้นั่ง

แต่เนื่องจากเราทั้ง 3 ไม่เคยนั่งรถเมล์จากเซนทรัลเวิร์ลเลย เราจึงวิ่งไปถามลุงยามที่อยู่ด้านหน้าเซนทรัลเวิร์ล นี่เป็นด่านแรกที่เราจะต้องฟันฟ่า ลุงยามใจดีมาก ลุงกลัวพวกเราหลง ลุงพยายามเช็คความเข้าใจของพวกเราว่าเราเข้าใจตรงกันกับลุงหรือไม่ หลังจากนั้นพวกเราก็กล่าวขอบคุณ แล้วเดินไปที่ป้ายรถเมล์

ครั้งแรกที่เห็น แทบช็อค เพราะคนเยอะมาก แล้วพอรถสาย 77 มา เราก็รีบวิ่งขึ้นไป… ถือว่าเป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่พบเจอเลยค่ะ รถออกตัวเร็วมาก และแรงมาก จนไคโนะเซ แต่เราก็ยังโอเค เพราะเราตกลงอะไรกันก่อนเลือกที่จะเดินทางด้วยรถเมล์แล้ว ถือว่าเป็นประสบการณ์ แต่ก็ยังมีความโชคดีอยู่ค่ะ เพราะเราลงเกือบป้ายท้าย ๆ ทำให้มีที่นั่ง ไคโนะได้นั่งด้านหน้าสุดเลย ติดกระจกรถเลย เป็นประสบการณ์ใหม่มาก นั่งรถไฟฟ้า BTS ไม่มีทางได้มองวิวแบบนี้แน่อ่ะ รู้สึกเหมือนตัวเองได้กลายเป็นคนขับรถไปอีกคน… รู้เลยว่าคนขับรถเขามองเห็นวิวแบบไหนกัน ได้เห็นแม้กระทั่งการเบรกระยะเผาขน รู้หมดว่ามันใกล้มากแค่ไหน

คิดว่าหลังจากนี้ อาจจะเริ่มเดินทางด้วยรถเมล์มากขึ้น เพราะมันอาจจะทำให้ไคโนะได้สัมผัสความเป็นเมืองมากขึ้นก็เป็นได้…อาจจะได้เห็นมุมมองของคนที่ใช้บริการรถเมล์ อาจจะเข้าใจพวกเขามากขึ้นก็เป็นได้…

ไม่ต้องสะดวกสบายพึ่ง BTS หรือ MRT บ่อยมากนัก
ไคโนะจะลองสัมผัสอะไรที่มัน Real ให้มากขึ้นค่ะ

… … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … … …

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s