ความพยายาม จะต้องได้รับการตอบแทน

ตอนนี้เป็นช่วงสอบของเด็กมหาวิทยาลัย เราในฐานะปี 4 เราจะสอบเร็วกว่าคณะอื่น เพราะเราจะต้องรีบออกฝึกสอนในเดือนนี้วันที่ 16… ดังนั้น ภายในอาทิตย์แรกของเดือนพฤษภาคมนี้ สาขาของเราจึงจัดสอบขึ้น และเราก็ต้องเตรียมตัว…

แต่ก็นั่นแหละ เรื่องไม่คาดฝันมักจะเกิดขึ้นเสมอ…

คุณพ่อของฉันท่านเสีย… 

ฉันรู้เรื่องนี้ก่อนสอบ และคิดว่าสอบเสร็จ จะไปวันเผาเลยครั้งเดียว แต่เรื่องกลับตาลปัตรเมื่อคุณอาโทรมาบอกว่า ทางโรงพยาบาลไม่ได้ฉีดฟอร์มาลีนให้พ่อ ทำให้ไม่สามารถเก็บศพไว้ได้ ต้องเผาเดี๋ยวนี้ แล้วมันเป็นวันที่ 2 พฤษภาคม และฉันมีสอบวันที่ 3 พฤษภาคม….

ทุกคนพยายามติดต่อฉันตั้งแต่เที่ยง แต่ฉันไม่ได้เปิดเสียงโทรศัพท์มือถือไว้ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็บ่ายสามโมง ฉันรีบกลับห้อง โทรหาอาจารย์ ขอลาสอบ ตอนแรกว่าจะไม่ได้ พอบอกเหตุผลไป อาจารย์ก็เลยอนุญาตให้ลาได้ แต่ต้องรีบกลับมาสอบ ซึ่งเราก็โอเค

กลับถึงห้อง ฉันโยนทุกอย่างลงที่เตียง หยิบไปแค่หนังสือที่จะใช้สอบ เพื่อเอาไปอ่านระหว่างทาง เสื้อผ้าก็ไม่ได้หยิบไป มีแค่ชุดนักศึกษาที่ติดตัว

จากนั้นก็เรียกแทกซี่ ไปที่สนามบิน ตั๋วไม่ได้ซื้อ ไปซื้อเอาที่เค้าเตอร์ พลางโทรถามอาว่าเผาตอนไหน อาบอกว่า 4ทุ่ม ซึ่งจากการคำนวณเวลาแล้ว น่าจะทันแบบฉิวเฉียด

ระหว่างที่รอขึ้นเครื่อง ฉันก็นั่งอ่านหนังสือ…

บนเครื่อง ฉันก็นั่งอ่านหนังสือ…

อารมณ์ตอนที่ฉันสอบทุนรัฐบาลญี่ปุ่นรอบที่ 2 มันกลับมาอีกแล้ว ท่ามกลางธุระมากมาย แต่ก็ต้องอ่านหนังสือ รับผิดชอบหน้าที่ตัวเองไปพร้อม ๆ กัน…

มาถึงสนามบินดอนเมือง…ฉันว่าจะไปขึ้นรถตู้เพื่อไปพัทยา แต่จากเวลาแล้ว ไม่ทัน ฉันจึงตัดสินใจนั่งแทกซี่ไปพัทยา (ค่าเดินทาง 1650 บาท) ระหว่างทาง 1 ชั่วโมงกว่า ๆ ฉันพยายามใช้ให้มันเกิดประโยชน์มากที่สุด ฉันขอร้องให้คนขับรถเปิดไฟ เพื่อที่ฉันจะได้อ่านหนังสือ แต่เขาปฏิเสธฉันอย่างอ่อนโยนว่า เขาเปิดไฟให้ไม่ได้ ฉันตัดสินใจไม่ขอร้องต่อ และเปิดไฟล์ใน iPod ที่เพื่อนส่งมาให้แทน…

ฉันอ่านไฟล์นั้นเป็นเวลากว่า 30 นาที สุดท้าย ฉันยอมแพ้ เพราะตาฉันเริ่มพร่า

ทุกคนอาจจะงงว่าทำไมฉันต้องบ้าอ่านหนังสือขนาดนี้ นี่พ่อตายนะ ไม่ร้องไห้เลยเหรอ…

ฉันเสียใจนะ แต่หน้าที่มันทำทับซ้อนกัน ฉันต้องทำทุกอย่างให้ได้ดี ฉันต้องทำให้มันควบคู่กันให้ได้ เวลาของฉันมีค่ามาก เราสอบเยอะ ถ้าเราไม่อ่าน เราจะสอบไม่ได้ คันจิ 1000+ ตัว ในระยะเวลา 20 กว่าชั่วโมง…มันไม่ง่ายเลย…ระดับ N2 ทุกตัว…แล้วไม่ได้มีแค่วิชาเดียว…

ฉันตัดสินใจอ่านหนังสือทุกครั้งที่มีเวลาว่าง หรือรออะไรต่าง ๆ นานา อาจจะดูไม่ดี แต่ฉันพยายามรับผิดชอบทุกหน้าที่ให้ดีที่สุดแล้ว

หน้าที่ของนักศึกษา ที่จะสอบวิชาเอกของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนออกฝึกสอน
หน้าที่ของลูกคนหนึ่ง…

และวันนี้ วันที่ 9 พฤษภาคม ฉันเริ่มสอบซ่อมตอน 12:15 นาฬิกา เพราะฉันไม่สามารถสอบรวดเดียว 4 วิชาโดยที่ไม่พักได้ ฉันจึงอยากจะเริ่มสอบให้เร็วที่สุด

วิชาแรกคือคำศัพท์และคันจิ… ฉันท่องเยอะที่สุด ฉันพยายามมากที่สุด เพราะฉันรักมัน

ฉันเปิดข้อสอบ…ฉันโล่งใจ ทุกอย่างอยู่ในกรอบความรู้ของฉัน แต่ข้อสอบเยอะมาก ทำเอาฉันปวดหัว…ทั้งหมด 144 แต้ม…

พอทำข้อสอบเสร็จ ฉันขอเวลาอาจารย์พัก 20 นาที เพื่อเตรียมสอบวิชาต่อไป (ไวยากรณ์) ซึ่งฉันไม่สนใจ และไม่อ่าน ฉันจึงไม่คาดหวังอะไรกับวิชานี้…

เอาล่ะ เราจะคุยกันเรื่องคำศัพท์และคันจิ
ฉันถามอาจารย์ว่าอาจารย์ตรวจข้อสอบตอนนี้เลยเหรอคะ และอาจารย์ก็ตอบว่าใช่…ฉันขอดูคะแนน…เพราะฉันมั่นใจว่าฉันได้สูงแน่ ๆ สรุปคือ ฉันได้ 94% แต้มที่ทำได้คือ 136 แต้ม…

『努力は必ず報われる』
…ความพยายาม จะต้องได้รับการตอบแทน…

Ps. ฉันมั่นใจว่า พ่อจะต้องภูมิใจในตัวฉันแน่นอน

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s