[Review] (กิน) ตามอาริโอกะไป (กิน) ตามอาริโอกะไป~! ภาคสุดท้าย

t1ngสวัสดีค่ะ… พบกับ ‘ไซต์ติ่ง’ และบทความจากซีรี่ส์ชุด “(กิน) ตามอาริโอกะไป (กิน) ตามอาริโอกะไป~!” โดยบทความนี้ เป็นภาคที่ 5 แล้วค่ะ และก็เป็นภาคสุดท้ายที่ทางไซต์จะได้ตามแล้วด้วย

ถือว่าใจหายเหมือนกัน ที่เขียนมาจนถึงตอนนี้ และก็กำลังจะเขียนปิดฉากการเดินทางตามรอยอันแสนยาวนานแล้ว ผ่านมาก็เยอะ ตั้งแต่เดินตามกินแบบเฮฮา บรรยายกาศแบบสบาย ๆ จนกระทั่งต้องมาเริ่มวิ่ง ตกรถไฟบ้าง นั่งรอบ้าง ร้องไห้เพราะเหนื่อยบ้าง

แต่สุดท้ายแล้ว

ก็พยายามจนออกมาเป็นซีรี่ส์ตามรอยชุดนี้จนได้ ในบทความสุดท้ายของซีรี่ส์การเดินทางชุดนี้ จะออกมาเฮฮา เศร้า หรือน้ำตาร่วงยังไง อย่ารอช้าเลยค่ะ เลื่อนอ่านด้านล่างได้เลย

บทความสุดท้ายนี้ เราตะลุยกันในวันที่ 30 ตุลาคม มีเวลาทั้งหมด 6 ชั่วโมง จากโรงแรมที่นาริตะ เทอมินอล 2 มาที่จังหวัดจิบะ ถึงจะอยู่ที่จังหวัดจิบะเหมือนกัน แต่สถานที่ ห่างกันมากค่ะ นั่งรถไฟด่วนพิเศษ ที่ต้องเสียค่าที่นั่ง ยังคงต้องใช้เวลา 3 ชั่วโมง ไม่ต่างจากรถไฟปกติ เพียงแค่เปลี่ยนสถานีน้อยกว่า

ออกจากโรงแรมที่นาริตะตอน 12:59 นาที ต้องไปลงที่สถานี 大原 (Oohara) Chiba ถ้ามีการตกรถไฟเกิดขึ้น จะช้าไป 30 นาที และทางไซต์เราก็ตกรถไฟจริง ๆ ค่ะ  โดยไปตกรถไฟที่สถานี 千葉 (Chiba) เพราะงั้น ก็ช้าไปอีก 30 นาที กำหนดที่จะไปถึงเวลา 15:XX น. ต้องเลื่อนไปเป็นเวลา 16:XX น. แทน

นอกจากนั้นยังไม่พอค่ะ พอถึงสถานี 大原 แล้ว เราจะต้องเข้าไปซื้อตั๋วของรถไฟสาย 「いすみ」ค่ะ ซึ่งทางไซต์ไม่คิดมาก่อนว่า รถไฟ いすみ นั้น จะมีตั๋วแยก ไม่สามารถใช้ IC Card หรือ Suica ได้! แล้วก็ไม่มีป้ายบอกที่สถานี 大原 ด้วยว่า ชานชาลาของ いすみ อยู่ที่ไหน

ทำให้เสียเวลาหานานมากค่ะ แต่จริง ๆ แล้ว ชานชาลาของรถไฟ いすみ ก็อยู่ติดกับสถานี 大原 นั่นแหละค่ะ แค่ลงมาที่ทางออกของสถานี 大原 … ชานชาลาของ いすみ ก็จะอยู่ขวามือ

ที่ชานชาลาของ いすみ นั้น จะมีตู้ขายตั๋ว ถ้าใครจะไปกลับแค่สถานีเดียว ก็ให้ซื้อตั๋วที่ตู้ขายตั๋วเลย แต่ถ้าใครอยากจะแวะทุกสถานี (แบบรายการ ヒルナンデス) ก็ให้ซื้อตั๋วเหมาที่เค้าเตอร์ ซึ่งขายอยู่ในราคา 1,000 เยน ถือว่าคุ้มมากค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถไฟ いすみ นั้นเป็นรถไฟแบบ 1 ตู้ค่ะ โดยจะมาทุก ๆ 1 ชั่วโมง เพราะงั้น ถ้าพลาดขบวนใดไป ก็ต้องนั่งรอประมาณ 60 นาที ขบวนต่อไปถึงจะมา และเนื่องจากทางไซต์เรากว่าจะหาวิธีซื้อตั๋ว และชานชาลาเจอ รถไฟก็ออกไปต่อหน้าต่อตาแล้วค่ะ ณ. ช่วงเวลานั้น รู้เลยว่าไปไม่ทันร้านอาหารที่จะต้องไปชิมแน่ ๆ นั่งร้องไห้ที่ชานชาลา… แต่ก็ไม่ได้ร้องหนักค่ะ แค่น้ำตาไหลเฉย ๆ ก็ปาดน้ำตาออก เพราะร้องไห้ไป รถไฟก็ไม่ถอยหลังกลับมารับเราอยู่ดี

สุดท้ายก็ต้องนั่งรอ ได้ขึ้นอีกทีก็ 17:XX น. กว่าจะไปถึงสถานี 大多喜 (Ootaki) ก็เกือบ ๆ จะ 18:00 เพราะงั้น ทำใจได้เลยค่ะ ว่าไม่ทันร้านแล้ว แต่เราก็ยังจะดั้นด้นไปค่ะ ไหน ๆ ก็เสียเวลา 3 ชั่วโมงมาถึงนี่แล้ว พอขบวนต่อไปมา ก็รีบกระโดดขึ้นเลย เวลาประมาณ 17:XX น. นั้น บนขบวนรถไฟจะเต็มไปด้วยเด็กนักเรียนค่ะ ถ้าคนต่างถิ่นไป ยังไงก็ดูออกแน่นอน

หลังจากที่ขึ้น いすみ แล้ว ทิวทัศน์ของทั้ง 2 ข้างทาง รอบเส้นทางรถไฟสาย いすみ นั้น บอกได้เลยว่าธรรมชาติค่ะ ธรรมชาติของแท้มาก ภูเขาเอย ทุ่งนาเอย อะไรเอย

ให้อารมณ์ชนบทของญี่ปุ่นค่ะ แต่บอกเลยว่า ถึงจะชนบท แต่อากาศดีค่ะ เหมาะแก่การพักผ่อน
หลังจากที่เรามาถึงสถานี 大多喜 แล้ว สิ่งแรกเลย ต้องไปถ่ายภาพกับแลนด์มาร์คของที่นี่ค่ะ นั่นก็คือ….

ถือว่าสำเร็จไปอย่าง

สถานที่ต่อไป เราก็จะเดินไปที่ร้าน 「とんかつ停有豚」แผนที่ตามนี้ค่ะ

เราก็เดินตามแผนที่ไปเลยค่ะ ผังเมืองของ 大多喜 นั้นแบ่งเป็นบล็อค ๆ เดินง่าย พอเจอ 7-11 ก็ให้เลี้ยวขวา แล้วอยู่ชิดขอบด้านฝั่ง 7-11 เลยค่ะ เดินไม่นาน ก็จะเจอร้าน หน้าร้านเป็นแบบนี้

 

 

 

 

แต่ตอนที่เราไปนั้น ร้านปิดเรียบร้อย….

ถามว่าความรู้สึกตอนนั้นเป็นยังไง บอกเลยว่าค้างนิดหน่อยค่ะ เนื่องจากข้าวเช้า ข้าวเที่ยงยังไม่ได้กิน กะว่าจะมากินหมู とんかつ ไส้แอปเปิ้ลที่นี่ แต่ก็แห้วไป

ถ่ายได้แค่ภาพ….

ตัดสินใจว่าจะกลับ ก็เลยเปิดดูคลิปของรายการ ปรากฏว่า ยังมีอีกร้านที่ขายขนมของญี่ปุ่น ที่เรียกว่า 和菓子 (wagashi) และมีเวลาอีก 1 ชั่วโมง ก่อนที่รถไฟเที่ยวสุดท้ายจะมา

ไซต์เราก็ออกตามหาร้านขนมนั่นโดยด่วน ถึงแม้ข้างนอกจะมืดแล้วก็ตามที ภาวนาในใจว่าอย่าให้ร้านปิดเลย เพราะถ้าปิด ก็เท่ากับโปรเจคนี้ล่มไม่เป็นท่า

ร้านขนมนั้น ถ้าดูจากเทปรายการ จะเป็นร้านนี้ค่ะ

 

 (พิกัด https://www.swarmapp.com/c/6wA4nvOlmha )

ก็เจอคุณลุงที่อยู่ในคลิป กำลังคุยกับคนอื่นอยู่ ทางไซต์ก็เลยเดินเข้าร้าน แล้วก็เจอกับคุณป้าค่ะ คุณป้าก็ต้อนรับทางไซต์เราดี ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมทั้งถามว่า จะรับอะไรดี ไซต์เราก็เลยเปิดคลิป และเอาให้คุณป้าดูว่าใช่ร้านนี้มั้ย ที่อาริโอกะซังมา พอคุณป้าได้ดูคลิปเท่านั้นแหละค่ะ เรียกคุณลุงที่อยู่หน้าร้านเข้ามา พร้อมทั้งบอกว่า มีคุณลุงอยู่ในคลิปด้วย

คุณลุงก็ดีใจใหญ่เลย พร้อมทั้งชี้ไปที่หน้าจอ ซึ่งตอนนั้นเป็นภาพของอาริโอกะซังที่กำลังเข้าไปขออนุญาตคุณลุงถ่ายรายการที่ร้านค่ะ คุณลุงบอกว่าอาริโอกะซังเป็นเด็กที่สุภาพมาก แล้วก็ชอบถาม มีถามนอกรอบด้วย แล้วทั้งคุณลุงคุณป้าก็เลยถามว่าทางไซต์มาจากไหน เลยบอกว่าตามมาจากต่างประเทศ จะกลับประเทศพรุ่งนี้แล้ว พอได้ยินแบบนั้น คุณลุงเลยบอกว่า ให้รอก่อน คุณลุงมีของฝาก ให้เอาไปฝากแฟนคลับอาริโอกะที่ไทย

ซึ่งของที่คุณลุงให้มานั้น เยอะมากค่ะ เป็นผ้าขนหนูผืนใหญ่/เล็ก และชุดตะเกียบที่เพื่อนของคุณลุงทำ

 

 

 

 

 

 

 

 

จากนั้นก็เล่าถึงวันที่ถ่ายรายการให้ฟังเยอะมากค่ะ ทางไซต์ก็พยายามถามถึงอาริโอกะ ทั้งคุณลุงและคุณป้าตอบเหมือนค่ะว่าอาริโอกะเป็นเด็กที่น่ารัก และสุภาพมากจริง ๆ เขาร่าเริงเสมอ แต่ดูยังไงก็เดินทางมาเหนื่อยแล้วล่ะ

ทางไซต์ได้ยินแค่นั้นก็ดีใจแล้ว แถมคุณลุงยังถามต่ออีกว่าที่ไทยอาริโอกะซังดังมากมั้ย ไซต์ก็เลยตอบว่าก็ดังพอประมาณ (แต่ไม่ได้บอกเรื่องวิ่งรอบสนามบินค่ะ ^^) คุยกันพอประมาณ ก็ร่ำลาคุณลุงกับคุณป้า และบอกว่าจะกลับไทยแล้ว พร้อมทั้งถามทางกลับ คุณลุงก็เป็นห่วง เพราะทางไซต์เดินทางคนเดียวค่ะ ข้างนอกก็มืดตื๋อเลย … ไซต์เลยบอกคุณลุงไปว่า เดี๋ยวใช้ไฟฉายจาก iPod ก็ได้ แต่คุณลุงก็ใจดี ปั่นจักรยานต์มาส่งถึงสถานีรถไฟเลยค่ะ แต่เนื่องจากรถไฟจะออกตอน 18:33 น. แล้วตอนที่ออกจากร้านนั้น 18:2X น.

มีเวลาไม่มาก สุดท้าย ไซต์ก็ต้องวิ่งค่ะ คุณลุงก็เลยแซวว่า “อาริโอกะก็วิ่ง”

หายเหนื่อยเลยค่ะ

พอมาถึงสถานีคุณลุงก็จอดจักรยานต์แล้ววิ่งนำไปส่งถึงชานชาลาอีกฝั่ง ยืนอยู่เป็นเพื่อนไซต์จนไซต์ขึ้นรถไฟ เราโบกมือลาคุณลุงและนั่งรถไฟกลับถึงสถานี 大原 อย่างปลอดภัย จากนั้นก็นั่งรถไฟยาว กลับมาถึงนาริตะ ตามตารางรถไฟนี้ค่ะ

ระหว่างที่นั่งรถไฟ ก็ยังคงจดจำใบหน้ายิ้มแย้มของคุณลุงและคุณป้าได้ ขนมที่ทางรายการ ヒルナンデス ทานนั้นอร่อยมาก ทางไซต์ก็ซื้อมาทั้งหมด 2 ชิ้น

 

 

 

 

 

 

พอถึงเวลาเปลี่ยนรถไฟ ก็ยังคงต้องวิ่งอยู่ดี

วิ่งค่ะ…
วิ่งไปเรื่อย ๆ
วิ่งจนกว่าจะถึงปลายทาง….

นี่ทำให้เราได้ดูว่า การลงโลเกชั่นของอาริโอกะซังในแต่ละครั้งที่เรานั่งหัวเราะในความเปิ่นต่าง ๆ นานานั้น จริง ๆ แล้วเหนื่อยมาก ไม่ใช่เหนื่อยแค่อาริโอกะ และพิธีกรท่านอื่น แต่ทั้งสตาฟ คนติดตาม ทุกคนเหนื่อยกว่าคนที่ออกกล้องกันทั้งนั้น โดยเฉพาะตากล้อง

เพราะกล้อง 1 ตัวนั้นหนักมาก แล้วต้องวิ่ง ต้องถ่ายตลอด มาลองวิ่งเอง ลงสถานที่เอง ถึงได้รู้ว่า “อ๋อ มันหนักแบบนี้นี่เอง” ถ้าวิ่งให้ฮาก็ไม่เท่าไร แต่วิ่งเพื่อทำเวลาให้ทันรถไฟนี่หนักมาก เห็นใจคุณฮานาโกะขึ้นมาทันทีเลยค่ะ

เป็นการปิดฉากบทความซีรี่ส์นี้ที่ประทับใจมาก ถึงจะไม่ทันร้าน とんかつ ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้รับความใจดี และความอบอุ่นจากทั้งคุณลุงและคุณป้า

ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้ทางไซต์ตัดสินใจทำซีรี่ส์และเขียนบทความนี้ขึ้น เป็นประสบการณ์ที่ดีอย่างหนึ่งของทางไซต์เลยทีเดียว

ขอบคุณอาริโอกะ และรายการ ヒルナンデス ที่ช่วยเป็นแรงผลักดันให้ตามรอย เพราะโดยปกติแล้ว ไซต์จะนำเสนอในเรื่องของคอนเสิร์ตมากกว่า คราวนี้ก็ได้ลองอะไรแปลก ๆ อย่างตามอาหารในย่านที่คนไทย ไม่มีทางไป และไม่รู้จักแน่ ๆ

อย่างน้อยก็ได้ช่วยนำเสนออาหารแปลก ๆ เผื่อจะเป็นแรงบรรดาลใจให้ใครอยากจะลองตามดูบ้าง ถึงจะต้องลุยป่า ผ่าฝน ร้านปิด ร้องไห้ วิ่งไล่รถไฟ แต่การได้ตามรอยใครซักคน ได้รับรู้ว่ามันเหนื่อยยากขนาดไหน ได้นำเสนอในสิ่งที่แปลกใหม่ ในสิ่งที่คนที่อ่านยังต้องร้องออกมาว่า “อ่าาา มีของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย” แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

คราวหน้า ถ้ามีโอกาส…. ไม่สิ จะต้องสร้างโอกาส… ถ้าสร้างโอกาสนั้นได้ ทางไซต์จะกลับไปที่ 大原 อีกรอบ และตามให้ได้ครบทุกสถานี…. หวังว่าจะได้กลับมาเขียนซีรี่ส์ “(กิน) ตามอาริโอกะไป (กิน) ตามอาริโอกะไป~!” อีก และจนกว่าจะถึงตอนนั้น ทางไซต์จะพยายามสร้างโอกาสให้ได้ค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึง ภาคที่ 5

ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ

ขอให้มีความสุข กับการตามศิลปินที่ท่านรักค่ะ

 

・ภาพบางส่วนจากรายการ ヒルナンデス

・เดี๋ยวจะอัพคลิป และภาพเพิ่มภายหลัง

・ถ้าจะนำบทความออกไป รบกวนให้เครดิตทางไซต์ด้วยค่ะ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s