[iTran] カラフト伯父さん:伊野尾慧インタビュー


 
 

 
จริง ๆ แล้วโอซาก้า-โกเบเกิดเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ก็ปี 95 … ตอนนั้นผมเพิ่งอายุได้ 4 ขวบ และพวกข้อมูลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ๆ ก็ไม่เหลืออยู่แล้ว แต่ถึงจะว่ายังไงก็ตาม ในรายการทีวีที่รวบรวมเรื่องราวเหล่านี้เป็นพิเศษเพื่อการถ่ายทอดโดยเฉพาะก็ยังคงมี และหลังจากระยะเวลาได้ผ่านไปซักพัก ก็มีความรู้สึกว่าได้รับรู้ความจริงต่าง ๆ เกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านั้น
 
ผมคิดว่าเรื่องราวของแผ่นดินไหวครั้งนั้นยังไงก็ยังคงฝังอยู่ในจิตใจของพวกเขาผู้ที่ประสบภัย เพียงแต่ว่าทั้งเรื่องของช่วงเวลาที่เกิด และระยะห่างของจุดที่เกิดแผ่นดินไหวเป็นเหตุให้ผมรู้สึกถึงช่องว่างขนาดใหญ่ของความทรงจำในเรื่องนี้ ยกตัวอย่างเช่น ถ้าพูดถึงเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่ใกล้ตัวที่สุดก็คงจะเป็นเหตุการณ์แผ่นดินไหวทางภาคตะวันออกของญี่ปุ่น แต่ว่าถึงสถานการณ์เรื่องความเสียหายอะไรจะต่างกันก็ตาม ช่องว่างของความรู้สึกที่มีระหว่างผู้ประสบภัยและผู้ที่อยู่บริเวณรอบ ๆ นั่นก็คือ รู้สึกว่ามีบางส่วนที่คล้ายกันระหว่างภัยพิบัติแผ่นดินไหวที่โอซาก้า-โกเบและภัยพิบัติแผ่นดินไหวทางภาคตะวันออกของญี่ปุ่น…ข่าวสารที่ถูกทางสื่อเผยแพร่เกี่ยวกับแผ่นดินไหวที่เกิดในครั้งนั้นเองก็เหมือนกัน ยิ่งเวลาผ่านไป ข้อมูลยิ่งน้อยลง แม้แต่ตอนนี้ก็คงมีแค่สร้างจุดที่เป็นรอยต่อของเหตุการณ์ขึ้นมา… แต่ละคนที่อาศัยอยู่นอกเหนือจากทางตะวันออกเฉียงเหนือนั้น ความทรงจำที่เกี่ยวกับเหตุการณ์เหล่านี้กำลังเลือนลางลงไปทุกที…ตอนนี้เองก็เหมือนกัน ความรู้สึกเจ็บปวดของเหล่าผู้ประสบภัยในตอนนั้นก็รวมอยู่ในตัวของผม แต่…ผมไม่รู้หรอกนะว่าผมจะเข้าใจพวกเขาได้มากแค่ไหน…
 
 
ที่ภาคตะวันออกของญี่ปุ่นที่เกิดแผ่นดินไหวนั้น ผมเคยลงไปยังสถานที่จริง ๆ อยู่ครั้งหนึ่ง มีเพื่อนดี ๆ เยอะแยะเลยครับในที่ตรงนั้น พอเราลงพื้นที่ เราได้พูดคุยเรื่องต่าง ๆ ตามปกติ แต่ถึงจะพูดคุยกับปกติก็ตาม จริง ๆ แล้วคนที่กำลังพูดคุยอยู่นั้น สูญเสียภรรยาไปกับเหตุการณ์แผ่นดินไหวบ้างล่ะ สูญเสียเพื่อนบ้างล่ะ ภายใต้สถานการณ์แบบนั้น ถ้ามีคนที่มองไปข้างหน้า อยากที่จะมีชีวิตอยู่แล้วล่ะก็ ในกลุ่มผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ที่บ้านพักชั่วคราวก็คงจะเป็นคนที่มองไม่เห็นจุดมุ่งหมาย หรือหมดแล้วกับอารมณ์ที่อยากจะมีชีวิตอยู่ สถานการณ์แบบนั้นผมก็พอจะรู้อยู่บ้าง ทั้งความรู้สึกทั้งวิธีคิดของผู้ที่ประสบภัยนั้น ข้างในตัวผมมีบางอย่างค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย อีกอย่างการได้รับบทเป็น “โทรุ” นั้น น่าจะมีบางอย่างที่ถูกสะท้อนออกมาให้เห็นบ้าง แต่จริง ๆ แล้วคือ ยังไงผมก็ไม่มีทางที่จะเข้าใจความรู้สึกของบุคคลที่ได้ประสบกับภัยพิบัตินี้แน่ ๆ ในสถานที่เกิดเหตุจริง ๆ พวกเขาเอาดินมาถมกันให้สู้ขึ้น เพื่อที่จะรับมือกับภัยทสึนามิ นั่นทำให้ทิวทัศย์ต่าง ๆ เปลี่ยนไป สูญเสียสภาพดั่งเดิมของพื้นที่ สำหรับบุคคลที่อยู่อาศัยมานาน ผมคิดว่าคงจะเป็นเรื่องที่เจ็บปวดน่าดู แต่ถึงจะไม่เข้าใจในความรู้สึกของเหล่าผู้ประสบภัยพิบัติก็เถอะ แต่คิดว่ายังไงก็ยังมีวิธีการที่จะเผยให้เห็นร่อยรอยของความรู้สึกเหล่านั้นอยู่ ด้วยวิธีการนั้น ก็พอที่จะทำให้เราเข้าใกล้ความรู้สึกของพวกเขาบ้างล่ะ ถึงจะน้อยก็ตามที
 
ในละครจะมีฉากที่โทรุพูดออกมาว่า ” hontau no sawahi (แผนการที่แท้จริง) ” เรื่องการมีอยู่ของสิ่งนั้น ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรทั้งนั้น คิดอยู่แค่ว่าจะมุ่งหน้าให้กับการเรียนศิลปะการแสดง แต่จริง ๆ แล้วคือ ในฉากนั้นน่ะ ช่วงที่กำลังเรียนการแสดงอยู่นั้น ก็ได้พูดคุยกันกับคุณจงด้วย พอได้ทำตามคำแนะนำของคุณจงแล้ว ก็มีเรื่องที่เข้าใจเยอะขึ้น เรื่องที่ต้องคิดถึงภูมิหลังของตัวละคร “โทรุ” มีเยอะมาก และเพราะว่าประสบการณ์ด้านการแสดงของผมมันน้อย แต่ก็ได้รับคำแนะนำมาจากคุณจง, คุณมาสึ แล้วก็คุณมัทสึนากะ คิดว่าถ้าสามารถคิดไปด้วย เรียนการแสดงไปด้วย แล้วก็ฟังคำแนะนำไปด้วย ก็จะดีมาก แต่ทว่า พอผมทำตามคำแนะนำของคุณจง นั่นก็คือไม่ต้องไปคิดอะไรให้มันมากนัก ตอนที่แสดงอยู่ก็แค่เอาความรู้สึกเป็นที่ตั้ง แสดงออกมาตามความรู้สึก ก็เท่านั้น แล้วพอผมลองเอาศิลปะด้านการแสดงเป็นที่ตั้ง กลายเป็นว่ายังกะไปโกรธโกโระมาซะงั้น (หัวเราะ) เพราะงั้นทางคุณจงจึงอยากจะให้ยึดเรื่องของความพอดีเป็นสำคัญ
 
 
เรื่องโชคร้ายในชีวิตมนุษย์นี่ไม่ใช่จะมีแค่แผ่นดินไหวหรอก คิดว่ามันยังมีมาในคราบอย่างอื่นอีกด้วย แต่ไม่ว่าจะยังไงเรื่องที่อยู่ระหว่างความรู้สึกของคนที่กลายเป็นผู้ประสบภัยกับคนที่อยู่รอบ ๆ ก็น่าจะเป็นเรื่องของช่องว่างของเวลาและระยะห่าง เรื่องช่องว่างนั้นรู้อยู่ว่าไม่มีทางที่จะหาอะไรไปกลบสิ่งเหล่านั้นได้ แต่ผมคิดว่ามีเรื่องที่สามารถทำให้เราเข้าใจและเข้าใกล้พวกเขาได้มากขึ้น คิดว่าเป็นเรื่องสำคัญในการที่ทุกคนจะดำเนินชีวิตไปตามปกติ เพราะงั้นละครเวทีเรื่อง “Karafuto Ojisan” นี้ก็เช่นกัน ในระหว่างทุกคนสนุกสนานไปกับการแสดง แล้วสามารถรับความรู้สึกเหล่านั้นได้จากที่ไหนซักแห่ง ผมจะดีใจมากครับ ก็เพราะว่าเป็นละครเวทีเรื่องแรก ความรู้สึกที่มีต่อละครเวทีนั้นก็จะแตกต่างกันไป และเพื่อที่จะให้ได้รับการกล่าวถึงในแง่ดีจากผู้ที่เข้าชมละครเวที ตอนนี้เท่าที่ผมทำได้ก็มีเพียงแค่ต้องพยายามเท่านั้น
 
ตอนที่ถ่ายแบบแผ่นพับนี้ เป็นครั้งแรกที่ได้เจอคุณมาสึ และคุณมัทสึนากะ ผมคิดว่าผมน่าจะเผลอทำท่าเก้งก้างอยู่บ้าง (หัวเราะ) ภาพถ่ายนี่ออกมาเป็นยังไงบ้างอาครับ ถ่ายออกมาได้หล่อหรือเปล่าอ่ะ ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะครับ!
 

 
 
 
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
 
誰かへ
・・・最後まで読んでくれて、本当にありがとうごさいます。
このインタビューを初めて読んだときにはあまりわからない
けど、何回も読んで段々分かってきた。地震は大変だね。
・・・伊野尾慧先輩は地震についての研究したときそのところを
行ってきたですね。被災者と話しかけたし、皆と活動をしたし
良かったね。本当に良かった。
・・・それで、皆は被災者の気持ちに近づくためにこの舞台一生懸命
頑張って本当に感謝しています。
・・・私も伊野尾慧先輩の文章をファンに伝えるために一生懸命翻訳
していた。自分で読むのと他人に語るのがもちろん全然違います。
語る方が難しい。でも、どんなに難しくても私はあきらめたくない。
先輩は頑張っているから、私も頑張るしかない。
 
こんなに素晴らしいインタビュー、心よりありがとうごさいます。
 
カイノより
 
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*- 
 
ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ เป็นบทสัมภาษณ์ที่ดีมาก ๆ 
ยินดีกับทุกท่านที่มีโอกาสได้ดูละครเวทีเรื่องนี้ด้วยค่ะ 
 

 
 
 
มีแปลผิดแน่นอนค่ะ แต่พยายามเรียบเรียงให้ดี และคงความหมายโดยรวมให้ได้มากที่สุด
ถ้าผู้ที่แวะเข้ามาอ่าน มีต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น หรือได้อ่านต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น แล้วอยากจะช่วยแก้
ประโยคให้ถูกต้องมายิ่งขึ้น สามารถบอกไคโนะได้เลยค่ะ ไคโนะยินดีจะรับฟังคำแนะนำ แก้ไข
ประโยค เพื่อให้การแปลบทสัมภาษณ์นี้สมบูรณ์มากที่สุด
 
・ขอขอบคุณเมย์ ที่ช่วยคิดประโยคภาษาไทย ในประโยคที่เราไม่สามารถเค้นคำภาษาไทย
ออกมาได้
・ขอบคุณพี่อั่ย ที่ช่วยถ่ายภาพบทสัมภาษณ์จากต้นฉบับมาให้
・ขอบคุณพี่มิตร ที่ช่วยหาคำแปลของประโยค “hontau no saiwahi” ที่เป็นการสะกดแบบโกเบโบราณ
 
 
หลังจากนี้งานแปลจะน้อยลง เรียกว่าน้อยลงมาก เพราะจะต้องสู้กับ N2 ที่จะสอบในเดือน 7 นี้
รอบนี้เป็นรอบที่ 3 ก็อยากจะผ่านแล้ว ไม่อยากจะสอบมันอีกแล้วกับระดับนี้ คงมีแต่ต้องพยายามเท่านั้น
 
อีกอย่าง แปลเสร็จวันที่ 22 พฤษภาคม เป็นวันเริ่มการแสดงละครเวทีเรื่อง Karafuto Ojisan รอบโอซาก้าครั้งแรก ขอบคุณตัวเองที่แปลเสร็จได้ในวันนี้ ขอบคุณที่แปลอย่างไม่แคร์ต่อการสอบไฟนอล และทำข้อสอบได้ทุเรศมากถึงงั้นก็ไม่แคร์ นั่งแปลต่อไป… ขอบคุณที่ฟันฝ่าคำศัพท์แปลก ๆ พิลึก ๆ ย้อนยุคและพิมพ์ออกมาเป็นเอนทรี่นี้ได้
 
ในตอนที่ผ่าน N2 แล้ว เรามาตะลุยงานยาก ๆ กันแบบนี้อีกนะไคโนะ….
おつかれさまでした
 
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s